Մինչ իմ բոլոր ընկերները ամուսնանում էին, ընտանեկան օջախ ունեին և երեխաներ ունեին, ես փորձում էի բո-լորին վստահորեն ապացուցել, որ ինձ դա չի հետաքրքրում, բոլորովին չի հետաքրքրում: Եվ եթե նախկինում բո-լորը դրան նայում էին մատների արանքով, ապա այն բանից հետո, երբ ես երեսուն տարեկան դարձա, ապա բո-լոր հարազատները սկսեցին ակնարկել և պարզապես ճակատիս ասել, որ ժամանակն է ամուսնանալ: Բայց ինձ չի հետաքրքրում, հիմա ի՞նչ անել:
Աշխատանվայրում ունենք մի համեստ աշխատող՝ Իգոր: Մենք զվարճացնում ենք նրան, նա կարմրում է և ամա-չում: Ինչ-որ առումով նա այդ պահին գեղեցիկ է թվում և ցանկանում ենք էլի նման բան անել: Այնուամենայնիվ, մենք բոլորս նրան սրտանց սիրեցինք, ուստի նրա ծննդյան օրը որոշեցինք հյուր գնալ: Մենք ալկոհոլ չէինք վերց-րել, այլ պատվիրլ էինք միայն մեծ տորթ, քանի որ Իգորը շատ քաղցրասեր էր: Որքան զարմացավ նա, երբ տե-սավ մեզ իր դռան շեմին: Եվ նա և նրա ծնողները ուրախությամբ ընդունեցին անսպասելի հյուրերին:
Մենք այդ երեկո լավ նստեցինք, հոբելյարին մի ուրիշ կողմից ճանաչեցինք. Նա խելացի էր, բարի, նվագում էր ե-րաժշտական գործիքներ: Այդ հաճելի խնջույքից հետո ես կամավոր օգնեցի մաքրման աշխատանքներին, քանի որ ապրում էի մոտակայքում: Եվ ամբողջ ժամանակ ես և Իգորը խոսում էինք:
Այդ դեպքից հետո մենք բոլոորս Իգորին ինչ-որ այլ կերպ ենք սկսել վերաբերվել: Իսկ մենք սկսեցինք միասին տուն գնալ, քանի որ մեր ճանապարհն ընդհանուր էր: Շփման ընթացքում պարզվեց, որ նա նույնպես ուներ մեկ խնդիր՝ ինչ որ ես: Բոլորը ստիպում էին նրան ամուսնանալ: Ես, էլ իմ հերթին, ասացի, որ արդեն հոգնել եմ այս ամենից: Եվ մի քանի ամիս անց Իգորն ինձ առաջարկ արեց:
Այսինքն, մենք կամուսնանանք, և ամուսնալուծվելուց հետո գլխավորն այն է, որ մեր հարազատները մեզ հան-գիստ կթողնեն: Ես համաձայնեցի, բայց չթաքցրեցի այն փաստը, որ պատրաստվում եմ ամուսնանալ, զուտ հե-տախուզական նպատակով: Իմ կարծիքով, ինձ ոչինչ չպետք է դուր գար, և ամուսնալուծությունը պետք է ըն-դունվեր որպես երջանկություն:
Բայց ամեն ինչ ստացվեց այլ կերպ: Իգորը պարզվեց, որ հոգատար ամուսին է, ուշադիր մարդ: Ես այլևս չէի ու-զում զվարճանալ, ուզում էի տուն վերադառնալ ամուսնուս մոտ և նրա հետ տաքանալ բուխարիի մոտ: Այսպի-սով, այստեղ ես դարձա ընտանիքատեր: Բոլորը կատակում են, ասում են, որ ես վատ հետախույզ եմ, և ես պար-զապես ծիծաղում և ժպտում եմ: Թող այդպես լինի, հիմա դա այնքան էլ կարևոր չէ: Մենք ունենք երեք գեղեցիկ երեխա, միասին ենք և դեռ սիրում ենք իրար: Էլ ի՞նչ է անհրաժեշտ իրական երջանկության համար:
