Երբ երկրորդ աղջկան որդեգրեցի, ընդհանրապես հույսս կորցրեցի, թե երբրէ հարազատ երեխա կունենամ, բայց․․․Այժմ ինձանից երջանիկ մարդ չկա
-Ես մի տա տիկի եմ ճանա չում, ով խոտաբո ւյսերով բուժում է բոլոր հիվանդո ւթյունները։ Պատկեր ացնու՞մ ես, քեզ էլ կօգնի, կհղի-անաս վերջապես։
-Չէ, էլ ոչ մի բանի չեմ հավ ատում․․․
Արդեն ուզում էի հարվածել նրան։ Հարյո ւրավոր խորհուրդ տվողներ,բժիշկներ,հոգե բաններ, արհեստական բեղմնավորում, աղոթք-ներ են եղել իմ կյանքո ւմ։ Երբ դառնո ւմ եմ հետ, տեսնում եմ արցո ւնքներովս պատված ուղին, որը ան ցել եմ․․Էլ չեմ հիշում, քանի տարի եմ տառապել։
Ապարդյուն փորձերին հաջորդեց փաստի ընդունումը։ Հետո էլ որոշեցինք երեխա որդեգրել։Մի քանի ամիս անց մեր տանը սկսեցին ապրել երկու չքնաղ քո ւյրիկները։ Կարծես իմ սրտից ծնված լինեն։Ես ու ամո ւսինս նրանց շատ էինք սիրո ւմ, բայց անկեղծ ասած, միևնույնն է, սրտումս մի դատ արկ անկյուն կար, թվում էր, թե այն մնա ցել է իմ հարազատ երեխայի համար․․․
Ամեն ինչ եղավ անցյալ Ամանորից մի քանի օր առաջ․ ինձ շատ թույլ զգացի, քիչ էր մնում ուշագնաց լինեի։ Կարծեցի, թե ուղղակի հոգնած եմ։ Արդեն ամանորյա եռուզեռն էր, ամբողջ օրը խանութներում ու խոհանոցում էի, իսկ երկու երեխաների հետ այդ ամենը հասցնելն այնքան էլ հեշտ չէ։
Հետո նույնը կրկնվեց հաջորդ օրը։ Արդյունքում իմացա, որ հղի եմ․․․Երբ պատմեցի աղջիկներիս, նրանք ասացին, որ Ձմեռ պապի-կից փոքր եղբայր էին խնդրել․․․Աստված իմ, ոնց եմ նրանց սիրում․․․Այժմ որդիս գրեթե 4 ամսական է․․․մի քանի տարի առաջ չէի էլ կարող պատկերացնել, որ երկու աղջիկ ներս կվիճեն, թե ով է վարելու եղբոր մանկա սայլակը և ով է փոխելու տակդիրը․․․
Հրաշքներ լինում են, միայն պետք է հավատալ․․․
