Երբ երկրորդ անգամ հղիացա, որդիս արդեն 14 տարեկան էր․ Վախենում էի նրան ու ամուսնուս ասել հղիությանս մասին, սակայն․․․Հիմա աշխարհի ամենաերջանիկ մարդն եմ
Երևի ես երջանիկ մարդ եմ, տեսել եմ, ինչպես է իմ սիր ելի տղամարդն արտաս վում: Արտասվում էր երջանկությունից, այն բանից հետո, երբ ասացի, որ հղի եմ: Կարծում էի՝ կասի, մեր ինչին է պետք երեխան, այս տարիքում…Իսկ նա այնքան ուրախացավ: Հետո սկսեցի սպասել, թե ինչ ռեակցիա կտա մեր 14 ամյա որ դին: Նրա պատաս խանը նույնպես ցնցեց.
-Վերջապես, մայրիկ, ամբողջ կյանքում երազել եմ քո ւյր կամ եղբայր ունե նալու մասին…վերջապես…այնքան ուրախ եմ:
Շատ էի ուզում աղջիկ ունենալ, ամուսինս նույնպես: Երբ գնացինք երեխայի սեռը պարզելու, շունչս պահած սպասում էի պատաս-խանին: Տղա է: Արտասվելով դուրս եկա, երբ ամուսինս տեսավ արցունքներս, շփոթված ասաց.
-Ի՞նչ է եղել…հիվա՞նդ է: Չի զարգանո ւ՞մ:
Ես մի կերպ ասացի.
-Տղա է:
-Աստված իմ, էլի որդի եմ ոնւենալու: Այս ինչ երջանկո ւթյուն է:
Եկավ ծննդաբերության օրը: Ամուսինս հերթ ափոխի էր, որոշել էի չասել նրան, բայց չկարո ղացա: Նա կարծես զգում էր, ամեն կես ժամը մեկ զանգում էր ինձ, իսկ երբ հասկացավ, որ հիվան դանոց եմ գնում, թողեց բոլոր գոր ծերը և եկավ ինձ մոտ:Հիվանդանոցից դուրս գրվելու օրը ամուսինս ձեռքից բաց չէր թողում փոքրիկին,իսկ արցունքներն անդադար հոսում էին աչքերից:Բուժքույրն ասաց.
-Արդեն 30 տարի այստեղ եմ աշխատում, բայց նման բան առաջին անգամ եմ տեսնում:
Ես երևի երջանիկ եմ…
