Երբ թակեցի հարևանիս դուռը, ինձ դիմավորեց կինը տան խալաթով․ Նա չմերժեց ինձ, բայց․․․Այս տարօրինակ պատմությունն ինձ պատահեց ամիսներ առաջ։ Տանս լուցկին վերջացել էր, ավելի լավ գաղափար, քան հարևանուհուց ուզելն էր, չկար։Դուրս եմ գալիս մուտք, թակում դուռը։ Բացում է սքանչելի հարևանուհիս՝ տնային խալաթով։Իսկական կրակ էր։ Բայց գրկում կրծքի երեխա կար։ Խնդրում եմ լուցկի։
Աննան (այդպես էր նրա անունը) արագ պատաս խանում է, որ ինքս վերցնեմ խոհա նոցից։ Ասում է, որ հիմա այդքան էլ հարմար չէ։ Բացատրեց, թե որտեղ փնտրեմ լուցկին. վերևի դարակում՝ շաք արի տարայի հետևում։ Խնդ րեց, որ դուռը հետո փակեմ, քանի որ գնում էր երեխային կրծքով կերակրելու։Մտա խոհանոց։ Ամեն ինչ տեղում էր։ Վերցրի։ Դուրս եկա, բայց դուռը չփակեցի։
Արագ վա-ռեցի գազօջախն ու լուցկին վերադարձրի հարևանիս։ Դրեցի այնտեղ, որտեղ դրված էր։Անցավ մեկ շաբաթ։ Լուցկին չխը-նայող հարևաններս կան չեցին հանգստյան օրերին միասին նստելու, ժամա նակ անցկաց նելու։ Մի-մի գավաթ գար եջուր խմեցին Աննայի ամուսնու հետ։ Դուրս եկանք պատշգամբ՝ ծխելու։ Իսկ ահա կրակայրիչ չկա։
Նա սկսեց խոհանոցով մեկ լուցկի ման գալ։ Իսկ ես ասում եմ՝ «վերևի դարակում է, շաքարի ամանի հետևում»։ Հարևանս ինձ վրա կատաղած հայացք գցեց։ Դեմքը կարմրեց։ Եվս մեկ վայրկյան, ու նա արդեն պատրաստ էր հարվածել ինձ, բայց հասցրի արագ ամեն բան բացատրել։
Ամեն ինչ ոնց որ թե հարթվեց։ Բայց, չգիտես ինչու, հարևանս այլևս չի կանչում ինձ գարեջուր խմելու։
