Երբ ծնվեց եղբարս, ես ծնողներիս համար երկրորդ պլան մղվեցի․․․Իմ մասին հիշեցին միայն տարիներ անց, երբ իմացան մեծ ժա-ռանգություն ստանալու մասին
Մինչև 13 տարեկան հասակը ես միակ երեխան էի: Ծնողներս համամիտ էին ինձ հետ,խորհո ւմ էին:Բայց խոստովանում եմ, որ ավե-լի շատ սիրել եմ տատիկպապիկին:Սիրում էի ամառն անցկացնել իրենց հետ:Նրանք ապրում էին մի քաղաքում ծովափով,և ես միշտ նրանց հետ էի մնում արձակուրդների ժամանակ:Եվ այսպես, երբ ես 13 տարեկան էի, մայրս հղիացավ: Եվ հենց այն պահից, երբ նա դա հայտարարեց իր հարազատներին, սկսեցին հոգ տանել նրա մասին:
Զգում էի, որ ես դարձել եմ դատարկ տեղ, և ամբողջ ուշադր ությունը նվիրում էին իմ չծ նված եղբորը:Հենց սկսվեցին ամառային ար-ձակուրդները, տատիկս և պապիկս ինձ կանչեցին իրենց մոտ: Մայրիկը միայն ուրախացավ: Նա միայն տարված էր իր հղիությամբ: Որքան խենթ է: Գնում էր բոլոր տեսակի դաս ընթացների հղի կանանց մասին: Ես նո ւյնպես ուրախ էի հեռանալու հա մար:Մեր բնա-կարանը փոքր էր: Ես հասկացա, որ երբ երեխան ծնվի, ես ծանր ժամանակ կունենամ:Տատիկն էլ դա հասկացավ: Նա նստեց, մեծա-հասակի պես խոսեց ինձ հետ և առաջարկեց ապրել պապիկիս հետ: Համաձայնեցի:
Մայրիկս և հայրիկս ինձ թույլ տվե ցին գնալ: Թվում է, թե նրանք պար զապես ուր ախ էին, որ նրանք կազ ատվեն ինձանից՝ անհան-գիստ պատանի:Ես չորս տարի ապրել եմ տատիկիս և պապիկիս հետ: Այնուհետև նույն քաղաքում ես ընդունվեցի ինստիտուտ: Այդ ժամանակ, պապիկը հիվանդացավ: Ես օգնում էի տատիկիս, որքան կարողանում էի: Հոգ տանելով նրա մասին, շատ քիչ ժամանակ էի ունենում դասերին մասնակցելու։ Ես պարզապես չէի կարող թողնել նրանց դժվարո ւթյունների մեջ:
Երբ պապս մահացավ, տատիկի համար դա շատ դժվար էր: Նրանք քառասուն տարի ապրում էին սիրով: Ես նրան չթողեցի մենակ: Օգնում էի նրան ցանկացած հար ցով։ Ես մի կողմ էի թողել անձնա կան կյանքս։Մի քանի տարի անց տա տիկս նույնպես հիվանդա-ցավ: Ծնող ներս գիտեին դրա մասին, բայց չօգնեցին, նրանք պարզ ապես խոսում էին հեռախ ոսով: Ես անընդհատ աշխատանքից շուտ էի դուրս գալիս, խնամում էի նրան, վարձում էի բուժքույրերին: Փողը չէր բավակ անացնում: Երբ տատս մահացավ, պարզվեց, որ նա ինձ բնակարան է թողել:
Եվ հետո ծնողներս հիշեցին իմ գոյության մասին: Նրանք սկսեցին խոսել իրավո ւնքների մասին ու ասում էին, որ այս բնակարանը իմն է և կիսով չափ եղբորինս: Որ նա նույնպես ժառանգորդ է, և եթե ես հրաժարվեմ այն վաճա ռելուց և փողը կիսելուց, նրանք այդ հարցը կորոշեն դատարանի միջոցով: Եղբայրս պարզ ապես ավարտում էր դպրոցը, նրանք ուզում էին նրան բնակարանով ապա-հովել:
Ընդհանուր առմամբ, ես իմ կամքով նորացրեցի բնակարանը: Հիմա մայրս, հայրիկը և եղբայրս ինձ հետ չեն շփվում: Բայց իմ մորա-քույրը (մոր քույրը) գաղտնի ասաց, որ իրենք պատրաստվում են փաստաբան վարձել: Ես պարզապես ուզում եմ լաց լինել այդպիսի անարդարությունից: Կյանքիս կեսից ավելին ես հոգացել էի տատիկիս և պապիկիս մասին:Ես նրանցից արժանի եմ այդպիսի երախ-տագիտության: Եվ ես չեմ ուզում վաճառել բնակարանը, սա իմ տունն է:
