Երբ տեսա ամուսնուս գեղեցիկ երիտասարդ կնոջ հետ, սկանդալ չսարքեցի, բայց․․․5 օր անց ինձ մի մեծ անակնկալ էր սպասվում․․․
Մարինան երբեք չէր պատկերացնում, որ կարող է նման իրավիճակում հայտնվել։ «Բելուգա» ռեստորանը՝ այն վայրը, որտեղ Վիկտորը երեսուն տարի առաջ նրան ամուսնության առաջարկ էր արել, հիմա դարձել էր նրա գաղտնի հանդիպումների տեղը։ Նա կանգնած էր մեծ ապակեպատ պատուհանի մոտ ու նայում էր, թե ինչպես է իր ամուսինը նրբորեն խաչում մատները մի երիտասարդ շիկահերի հետ, որին հազիվ քսանհինգ տարեկան լիներ։
— Դու առանձնահատուկ ես, — նույնիսկ Մարինան լսեց այդ խոսքերը, և այդքան ծանոթ ձայնը հանկարծ օտար թվաց։
Երիտասարդ կինը խաղիկ ժպտաց՝ ցույց տալով կատարյալ ատամներն ու այտերի փոսիկները։ Նրա խնամված մատները մեղմորեն դիպան Վիկտորի դաստակին։
— Իսկ քո կինը՞, — հարցրեց նա՝ շրթունքները մի քիչ թոթվելով։
— Մարինա՞ն, — Վիկտորը անփույթ թափ տվեց ձեռքը։ — Նա զբաղված է ծաղիկներով ու հեռուստասերիալներով։ Գիտես, մեր տարիք ում… — նա կիսատ թողեց նախադասությունը, բայց այդ լռությունը ամեն ինչ ասում էր։
Մարինայի կոկորդում հանգույց առաջացավ, ձեռքերը սկսեցին դողալ։ Երեսուն տարի միասին, երեք մեծացած երեխաներ, անթիվ գիշե րներ… Ամեն ինչ ջնջվեց մեկ արհամարհական շարժումով։
Նրա առաջին ցանկությունը ներս մտնելն էր, սկանդալ սարքելը, գինին նրանց վրա թափելը։ Բայց ինչ-որ բան նրան զսպեց՝ գուցե տար իներով ձեռք բերած ինքնատիրապետումը, գուցե բնավորությունը։
Տուն վերադառնալով՝ Մարինան ավտոմատ թեյ դրեց ու նստեց իր սիրելի բազկաթոռին։ Աչքը ընկավ պահարանի մեջ դրված թղթապ անակին՝ այն փաստաթղթերին, որոնք վերջին հինգ տարիներին ստորագրել էր ամուսնու խնդրանքով։
«Սիրելիս, սա պարզապես ձևականություն է», — հիշեց նա Վիկտորի խոսքերը։ — «Հարկային հարցերն օպտիմալացնելու համար է»։
Թղթերը դողացող ձեռքերով թերթելով՝ նա կամաց-կամաց սկսեց հասկանալ իրականությունը։ Տունը, առանձնատունը, երեք ավտոսր ահները, ռեստորանների ցանցը… Ամեն ինչ գրանցված էր իր անունով։
Վիկտորը, վախենալով ստուգումներից, ակտիվները գրանցել էր կնոջ վրա՝ նրան համարելով հավատարիմ ու ոչինչ չհասկացող։
Մարինան դառն ժպտաց։ Ինչքան էր նա սխալվում։ Ամուսնության տարիներին նա ոչ միայն սովորել էր խոլորձներ աճեցնել ու թխվածք աբլիթներ թխել, այլև ուշադիր հետևել էր ընտանեկան բիզնեսին՝ թեկուզ լուռ ու ստվերում։
Կեսգիշերին արցունքները չորացան։ Հուսահատության փոխարեն ներսում հայտնվեց սառը վճռականություն։ Մարինան վերցրեց իր օրագրի պլանավորիչն ու սկսեց հաշվել։ Հինգ օր՝ հենց այդքան էր պետք։Առաջին օրը սկսվեց վաղ առավոտյան զանգով՝ փաստաբանին։
Ելենա Սերգեևնան, ընտանեկան իրավունքի մասնագետը, ուսումնասիրում էր փաստաթղթերը, մինչ Մարինան նյարդայնորեն մատներով թակում էր սեղանին։
— Շնորհավորում եմ, — ասաց փաստաբանը՝ ուղղելով ակնոցը։ — Իրավաբանորեն դուք ամբողջ բիզնեսի միակ սեփականատերն եք։
— Իսկ այն լիազորագիրը՞, որ ես տվել եմ նրան։
— Կարելի է անմիջապես չեղարկել։
Մարինան նայում էր գրասենյակի պատուհանից դուրս թափվող աշնան տերևներին։ Երեսուն տարի նա օրինակելի կին էր եղել՝ աջակ ցող, ներշնչող, ներող։ Հիմա ժամանակն էր մտածել իր մասին։
— Սկսենք, — վճռական ասաց նա։
Այդ երեկո Վիկտորը ուշ վերադարձավ՝ թանկ օծանելիքի հոտով։ Մարինան, ինչպես միշտ, մատուցեց ընթրիքը։
— Այսօր ուրիշ ես թվում, — նկատեց նա։
— Պարզապես հոգնել եմ, — ժպտաց Մարինան։ — Ի դեպ, վաղը երեկոյան ինձ վրա հույս չդնես։ Ընկերուհիներիս հետ հանդիպում ուն եմ։
Վիկտորը անտարբեր գլխով արեց ու նայեց հեռախոսին։ Մարինան տեսավ, թե ինչպես է նա թաքուն ժպտում հաղորդագրություն կարդ ալիս։
Հաջորդ օրը Մարինան շրջեց բոլոր բանկերը, որտեղ համատեղ հաշիվներ ունեին։ Մինչ կեսօր գումարների մեծ մասը արդեն փոխանցվ ած էր նոր հաշիվների՝ բացված միայն իր անունով։
— Տիկին Սոկոլովա, գուցե մի փոքր պահուստ թողնե՞նք, — զգուշորեն հարցրեց բանկի մենեջերը։
— Ոչ, — գլուխը տարուբերեց Մարինան։ — Ամեն ինչ տեղափոխեք։
Տուն վերադառնալիս նա գտավ վարդերի փունջ։ Վիկտորը երբեմն նրան ծաղիկներ էր նվիրում, հատկապես երբ մեղքի զգացում ուներ։ Առաջ դա նրան կշարժեր, բայց հիմա ծաղիկները միայն դառն ժպ առաջացրին։
Երրորդ օրը նա հանդիպեց Միխայիլ Պետրովիչի՝ նախկին բիզնես գործընկերոջ հետ։
— Ավտոսրահնե՞րը վաճառել, — զարմացավ նա։ — Բայց դրանք կայուն եկամուտ են բերում։
— Հենց դրա համար էլ հիմա ճիշտ պահն է, — հանգիստ պատասխանեց Մարինան։ — Շուկան լավ վիճակում է։
Մինչ կեսօր գործարքները կնքված էին։ Նա արդեն ուներ հուսալի ֆինանսական հիմք։
Չորրորդ օրը ամենադժվարն էր զգացմունքային առումով։ Ձեռքը դողում էր ստորագրելիս։
— Համոզվա՞ծ եք ձեր որոշման մեջ, — հետաքրքրվեց նոտարը։
— Լիովին, — պատասխանեց Մարինան՝ ուղիղ պահելով մեջքը։
Հաջորդ քայլը անշարժ գույքի գործակալությունն էր։ Ընտանեկան տունը ամբողջությամբ գրանցված էր իր անունով։
— Ես ուզում եմ վտարման փաստաթղթերը ձևակերպել, — ասաց նա երիտասարդ իրավաբանին։
— Բայց նա ձեր ամուսինն է… — շփոթվեց նա։
— Արդեն նախկին, — ուղղեց Մարինան։ — Եվ նա ունի ուղիղ յոթ օր՝ տունը թողնելու համար։
Հինգերորդ օրը սկսվեց գեղեցկության սրահից։ Մարինան ընտրեց էլեգանտ սև զգեստ, խնամքով հարդարեց մազերն ու դիմահարդար վեց։
— Սիրելիս, — կանչեց նա Վիկտորին, — այս երեկո «Բելուգա»-ում կհանդիպե՞նք։ Խոսելու բան ունենք։
— Իհարկե, սիրելիս, — նրա ձայնում թեթևացած երանգ կար։ Նա երևի մտածում էր, որ կների։
Ռեստորանը նրանց դիմավորեց մեղմ լույսով ու երաժշտությամբ։ Վիկտորը, ինչպես միշտ անթերի հագնված, ինքնավստահ ժպտաց։
— Քո սիրած գինին եմ պատվիրել, — ասաց նա։
— Շնորհակալ եմ, — Մարինան պայուսակից հանեց թղթապանակը։ — Բայց այսօր հերթը իմն է։
Նա հերթով բացեց փաստաթղթերը՝ ամուսնալուծության դիմում, վտարման թուղթ, բանկային քաղվածքներ, վաճառքի պայմանագրեր։
Վիկտորի դեմքը փոխվում էր յուրաքանչյուր թղթի հետ։ Զարմանք, անհանգստություն, հետո՝ շոկ։
— Սա ի՞նչ է նշանակում, — շշնջաց նա։ — Խելքդ թռե՞լ է։
— Հակառակը։ Առաջին անգամ տարիների ընթացքում ես հստակ եմ մտածում, — ասաց Մարինան։ — Հիշո՞ւմ ես այս սեղանը։ Հինգ օր առաջ այստեղ էիր քո երիտասարդ սիրուհու հետ։
Վիկտորը գունատվեց։
— Դու սխալ ես հասկացել…
— Ոչ։ Առաջին անգամ երեսուն տարվա ընթացքում ես ճիշտ եմ, — նա առաջ դրեց գրիչը։ — Ստորագրիր։
— Դու իրավունք չունես։ Սա իմ բիզնեսն է, իմ փողերը։
— Արդեն ոչ։ Դու ինքդ ես ամեն ինչ փոխանցել ինձ։ Պարզապես ձևականություն էր, չէ՞։ Հարկերի համար։
Այդ պահին ներս մտավ նույն շիկահերը։ Լսելով Վիկտորի գոռոցները՝ նա կանգ առավ, հետո շտապ դուրս եկավ։
— Տեսնես, — ժպտաց Մարինան, — քո սիրուհին, կարծես, տղամարդկանց նախընտրում է փողերով։
— Ես դատարան կտամ, — սսկաց Վիկտորը։
— Ինչի՞ համար։ Որ կամավոր ամեն ինչ ինձ ես տվել, թե որ դավաճանել ես կնոջդ։ Դու մեկ շաբաթ ունես։ Հաշիվը, խնդրում եմ։
Հաջորդ առավոտ զանգեց հեռախոսը։ Վիկտորը աղաչում էր հանդիպել։ Նրա ձայնը դողում էր։
— Մարի՛նա, խոսենք…
— Խոսելու բան այլևս չկա, — հանգիստ պատասխանեց նա ու անջատեց։
Այդ օրը Մարինան գնաց սպա, իրեն խնամեց, ինչպես վաղուց չէր արել։ Առաջին անգամ նա իրեն թույլ տվեց ապրել իր համար։
Երբ երեկոյան տուն վերադարձավ, տեսավ, որ Վիկտորը արդեն հավաքել է իրերը։ Սենյակը դատարկ էր։
Մարինան բացեց պատուհանը ու ներս թողեց թարմ օդը։ Ժամանակն էր փոխել ոչ միայն կյանքը, այլև ինքն իրեն։
Յոթերորդ օրը դուռը թակեցին։
Շեմքին կանգնած էր նույն շիկահերը՝ առանց դիմահարդարման, շփոթված ու վախեցած։
— Կարո՞ղ եմ ներս մտնել… Ես պետք է խոսեմ ձեզ հետ։
Մարինան լուռ տեղ տվեց։
— Ես Ալինան եմ… Ես չգիտեի, որ նա ամուսնացած է…
— Նստեք, — ասաց Մարինան։ — Թեյ՞, սուրճ՞։
— Ոչ… Ես եկել եմ ներողություն խնդրելու և զգուշացնելու։ Նա շատ զայրացած է։
Մարինան ժպտաց։
— Թող փորձի։ Ես պատրաստ եմ։
Երբ աղջիկը գնաց, Մարինան երկար նայում էր պատուհանից դուրս։ Այդ մեկ շաբաթում նա մի ամբողջ կյանք էր ապրել։ Այդ երեկո զանգեց դուստրը Լոնդոնից։
— Մա՛մ, ես ամեն ինչ գիտեմ։ Վաղը գալիս եմ։
— Պետք չէ, սիրելիս։ Ես լավ եմ։
— Գիտեմ։ Բայց ես քո աղջիկն եմ։
Մարինան ժպտաց։
Սեղանին մնացել էր Վիկտորի վերջին գրությունը. «Դու կզղջաս»։
Նա հանգիստ պատռեց թուղթն ու նետեց աղբամանը։
Հայելու մեջ կանգնած էր մի կին՝ ուղիղ մեջքով ու հպարտ հայացքով։ Կին, որը վերջապես գտել էր իրեն։
