Երեխաներիս հետ որոշեցինք կնոջս անակնկալ անել, բայց․․․Իրականում մեզ էր անակնկալ սպասվում
Ես Արամն եմ։ Հիսուն տարեկան եմ։ Կնոջս՝ Ելենայի հետ, արդեն գրեթե քսան տարի ենք միասին ապրում։Մեզ երկու երեխա է տրված․ տասնհինգ տարեկան որդիս՝ Արտյոմը՝ խելացի, հանգիստ տղա, որը մեծանում է այնքան արագ, որ ես նույնիսկ չեմ հասցնում նկատել, և մեր տասը տարեկան աղջիկը՝ Աննան, ով դեռ հավատում է, որ հայրը իր համար անգամ երկնքից աստղ կբերի։
Այդ առավոտը նման էր բոլոր նախորդներին, երբ կինս գործուղման մեջ էր։ Ես շտապ-շտապ երեխաներին դպրոց էի պատրաստում։ Արտյոմը չէր պոկվում հեռախոսից, Աննան շիլան էր փորփրում, իսկ ես սուրճ էի խմում այնպես, կարծես դա միակն էր, ինչ ինձ ոտքի վրա էր պահում։
Կինս երեք օր առաջ էր մեկնել Մոսկվա՝ բիզնես-ֆորումի։ Այս անգամ նախատեսել էր մնալ սովորականից մեկ շաբաթ ավելի երկար։ Մենք արդեն շատ էինք կարոտում։
Ես անկեղծորեն սիրում եմ կնոջս, և ինչ-որ պահի, նայելով Աննայի տխուր դեմքին, հանկարծ մտածեցի․ «Բա ինչ կլինի, եթե մենք ինք ներս գնանք մոր մոտ»։
Աննան գլուխը բարձրացրեց․
— Իրո՞ք… ուղղակի թռչե՞նք մամայի մոտ։
Ես գլխով արեցի․
— Պատկերացրու՝ ոնց կզարմանա։ Դուռը կթակենք, ու մենք բոլորս՝ անսպասելի։
Նույնիսկ Արտյոմը վերջապես հեռախոսը մի կողմ դրեց․
— Դա լավ կլինի, — ասաց նա։ Նրա համար դա արդեն մեծ ոգևորություն էր։
Ես արագ զանգեցի տնօրենիս, վերցրեցի ազատ օր, դպրոցում էլ երեխաներին ազատեցին։ Ապա ամրագրեցի երեք տոմս Մոսկվա։ Ճան ապարհին ամբողջ ժամանակ պատկերացնում էի Լենայի դեմքը՝ զարմանք, ուրախության արցունքներ… Մենք վաղուց նման ջերմ ըն տանեկան անակնկալ չէինք արել։
Փորձեցի նրան զանգել, բայց անմիջապես անցնում էր ավտոպատասխանի։ Գրեցի․
«Երեխաները հարցնում են, թե երբ կվերադարձաս։ Սիրում ենք»։
Պատասխան չկար։
Երեկոյան էլ, երեխաներին քնեցնելիս, նորից փորձեցի՝ նույն արդյունքը։ Արդեն ներսումս անհանգստություն էր կուտակվում, բայց փոր ձում էի ինձ համոզել․ «Մոսկվայում մեծ ֆորում է, հաստատ ծանրաբեռնված է»։ Նա լավագույն խորհրդատուներից մեկն է՝ իսկական «ակուլա» բիզնես-կոստյումով ու բարձրակրունկներով։
— Պապ, ո՞նց ես կարծում, մաման ուրախությունից լա՞ց կլինի, երբ մեզ տեսնի, — հարցրեց Աննան՝ գրկելով իր արջուկին։
— Միգուցե, — ասացի ես՝ համբուրելով նրա ճակատը։ — Դա լավագույն անակնկալը կլինի։
Ես անգամ պատկերացնել չէի կարող, թե ինչ էր սպասում մեզ։ Իրական անակնկալը դռան հետևում չէր։ Այն արդեն վաղուց նրա կյան քում էր։
Մենք հասանք Մոսկվայի «Կոսմոս» հյուրանոցը, որտեղ, ըստ ծրագրի, կինս էր մնալու։ Երբ մտանք ընդարձակ սրահը՝ մարմարե հատ ակով ու մեղմ լուսավորությամբ, մի փոքր հանգստացա։ Ամեն ինչ համապատասխանում էր նրա ճաշակին և մակարդակին։ Մոտեցա գրանցման սեղանին։ Աշխատակցուհին ժպտաց․
— Բարի երեկո, ինչով կարող եմ օգնել։
— Կցանկանայի գրանցել մեր ժամանումը և պարզել, թե որ սենյակում է կանգնած կինս, — ասացի ես։
Աղջիկը արագ ստուգեց համակարգչում։
— Ելենան գրանցված է։ Նա 718 սենյակում է, իսկ ձեր համարն է՝ 732։ Նույն հարկում եք։
Մի քիչ թեթևացա ու խնդրեցի զանգել նրա սենյակ։ Աշխատակցուհին մի րոպե անց, տարօրինակ նայելով, ասաց․
— Կներեք, բայց այդ սենյակում գրանցված է նաև մեկ այլ հյուր։ Ընդհանուր երկու մարդ են։
«Երկու՞…» Ներսումս ինչ-որ բան փլվեց։ Ձեռքերս ակամա բռունցքի ձևով սեղմվեցին, բայց փորձեցի ինձ հավաքել։ «Գուցե գործընկեր է… ծախսեր խնայելու համար…» — ինքս ինձ համոզում էի, բայց կասկածներն արդեն կանչում էին։
Վերցրի բանալիները։ Արտյոմն ու Աննան նստած էին սրահի դիվանի վրա՝ անսպասելիի ուրախ սպասումով։Ես շունչ քաշեցի։ Պետք էր պարզել։ Գնացի 718 սենյակի մոտ։ Միջանցքը լուռ էր, իսկ լույսերը՝ խուլ։ Լարվեցի։Թակեցի դուռը։ Պատասխան չկար։ Կրկին թակեցի։
Հանկարծ՝ ներսից մի տղամարդու ձայն ու թեթև ծիծաղ։ Ոչ Լենայի ձայնը։ Ինչ-որ անծանոթ։ Սխալ, անհանգստացնող։
Զանգեցի Ելենային․
— Դռանդ դիմացն եմ։ Բացի։
Դուռը դանդաղ բացվեց։ Ելենան էր՝ խալաթով, մազերը՝ խառնված, դեմքին՝ զարմանք ու վախի ստվեր։
— Արամ… ինչպե՞ս… ինչո՞ւ եք եկել, — շշնջաց նա՝ դուռը կիսով չափ փակ պահելով։
Ես փորձեցի հանգիստ մնալ․
— Անակնկալ էինք ուզում անել։ Երեխաները շատ ուրախացան…
Նա, լսելով «երեխաներ» բառը, աչքերը կեղծ հնազանդությամբ իջեցրեց։ Եվ ես այդ պահին նկատեցի սենյակի հատակին դրված մի զույգ օտար տղամարդու կոշիկ։ Հեռվում ինչ-որ մեկը շարժվեց կիսախավարում։ Չտեսա, թե ով էր, բայց Լենայի ընկած ուսերը, մեղ ավոր տեսքը և այն, թե ինչպես էր մարմնով փորձում փակել անցումը, ամեն ինչ պարզ դարձրին։
Աննան ուզում էր վազել առաջ․
— Մամա՜…
Բայց ես նրան պահեցի, գրկեցի։ Արտյոմը լուռ էր, գլուխը կախ։Լռությունը ծանր էր, խեղդող։
Ելենան վերջապես բարձրացրեց աչքերը։ Այնտեղ սեր չկար։ Միայն հոգնածություն, մեղք ու ինչ-որ բան, որը վաղուց դուրս էր եկել իր վերահսկողությունից։
— Կներեք… — շշնջաց նա։ — Չգիտեի՝ ինչպե՞ս ասել…
Ես պարզապես գլխով արեցի։ Ոչինչ չասացի։ Վերցրի երեխաների ձեռքերը ու շրջվեցի միջանցքով՝ դեպի սենյակը։ Լույսերը հանկարծ չափազանց կտրուկ էին թվում, իսկ լռությունը՝ սառը։
