Երեկոյան դուռս թակեցին, բացեցի ու շոկի ենթարկվեցի․․․Ինձ հետ ծանոթանալու էր եկել ամուսնուս սիրո ւհու ամուսինը։Ամուսինս իր առաջին հեռախոսը ձեռք է բերել դառ տասը տարի առաջ: Այդ ժամա նակից ի վեր նա երբեք այն ան ձայն ռեժիմի վրա չէր դրել, և հանկարծ սկսվեց: Նրան պարզապես հնարավոր չէր զանգահարել: Այդ մասին ասում էին ոչ միա յն հարազատները, այլև ընկերները: Ես կասկածում էի, որ ինչ-որ բան այն չէ, բայց որոշեցի մի փոքր էլ սպասել:
Այնուհետև ես սկսեցի ժամա նակի մեջ անհամապատ ասխանություններ տեսնել: Ամո ւսինս սկսել էր ակտի վորեն հետաք րքրվել գնումներով: Նա կարծում էր, որ պետք է օգնի իր սի րելի կնոջը: Եվ իր ուշացո ւմների համար սկսեց պատճառաբանել սուպերմար-կետներում իր շրջագայությո ւններով՝ հինգ ռուբլով էժան լոլիկ գնելու փորձերով և նմանատիպ այլ պատճառաբանություններով:
Եվ հետո տեղի ունեցավ ամենավատը:Մի գեղեցիկ օր, այլևս չդիմանալով դրան, գիշերվա կեսին վերցրեցի նրա սմարթֆոնը և մատս դրեցի էկրանի վրա: Հեռախոսը հեշտությամբ բացվեց, իսկ ամուսինս շարունակում էր հանգիստ քնել: Ես սկսեցի փորփրել այն, մտա հաղորդագրությունների բաժինը, դեռ չէի անցել նամակագրությանը: Ուղ ղակի մի քանի բառն արդեն բավական էր: Նա սիրուհի ու-ներ՝ Արինան, և կյանքն ինձ դրան, անշուշտ, չէր նախապատրաստել:
Նա իր սերն էր խոստովանում, գրում, թե որքան է կարոտում և ցանկանում լինել նրա կողքին: Իսկ ես պարզապես կուլ էի տալիս ար-ցունքներս և շարունակում կարդալ անծանոթ կնոջն ուղղված այդ հաճելի խոսքերը:Հեռախոսը տեղը դրեցի, խմեցի հանգստացնող հաբեր և որոշեցի հանգստություն պահպանել: Ես և ամուսինս խոսե ցինք միայն հաջորդ երեկո: Պայմա նավորվեցինք սպասել երե-խաների արձակուրդին, որպեսզի ամուսնալուծվելու դիմում ներկայացնենք և հոգեբանորեն չվնասենք նրանց:
Ամուսինս տեղափոխվեց բազմոցի վրա քնելու, ես սկսեցի ինձ հանգստացնել, որպեսզի չխելագառվեմ ցավից և գրանցվեցի հոգեբա-նի մոտ: Իսկ ներելու մասին խոսք անգամ լիել չէր կարող: Մի քանի օր անց ինչ-որ մեկը հնչեցրեց մեր դռան զանգը: Շեմին կանգնած էր մի գեղեցիկ տղամարդ՝ լավ հագնված և թանկարժեք օծանելիքով:
-Մաշան Դո՞ւք եք, — հարցրեց:
-Այո՛, ես եմ, իսկ Դուք ո՞վ եք,- փորձում էի կռահել ես:
-Իսկ Դուք ինչո՞ւ տգեղ չեք, — զարմացավ նա:
-Բայց ես ինչո՞ւ պետք է տգեղ լինեմ, — չհասկացա ես:
-Դե՛, պարզապես ես Ձեզ չէի լքի, — հառաչեց տղա մարդը: — Ես Վլադն եմ, Արինայի ամուսինը, որը քո ամո ւսնու սիրուհին է:
Ես քարացա: Վալերան հասկացավ ծիծաղելի իրավիճակը և շտապեց բացատրել, թե ինչ է ուզում ինձնից:
-Ես հասկա նում եմ, որ սա որպես հիմարություն է հնչում, բայց ես շատ վատ եմ զգում: Նա պատմել է ամեն ինչի մասին, իսկ ես չգի-տեմ՝ ում հետ խոսեմ …
Ես Վլադինն հրավիրեցի բնակարան, թեյ լցրեցի, և մոտ երկու ժամ իրար հետ զրուցեցինք: Տարօրինակ էր, բայց ոչ միայն նա թեթե-վացավ, այլ նաև ես: Ես հասկացա, որ մենակ չեմ այս ճահճի մեջ:Այնուհետև մենք պայմանավորվեցինք մի քանի օրից նորից հանդի-պել: Մեկ ամիս անց մենք արդեն ամուսնալուծված էինք:Դժվար էր, ցավոտ, միայնակ, և սիրելի մարդու օգնությունը մաքուր օդի պես անհրաժեշտ էր…
Ես և Վլադը կարող էինք ժամերով զրուցել հեռա խոսով:Ես որոշեցի դա դար տալ և գնացի մեկ այլ քաղաք հանգս տանալու: Երբ վե-րա-դարձա ինձ դիմավորեց իմ Վլադը՝ վարդերի փնջով: Ես լուռ գրկ եցի նրան, և այդ ժաման ակից ի վեր սկսեց մեր պատմությունը: Արդեն երկու տարի է մենք միասին ենք, շատ երջանիկ:Ամուսինս երկու ամիս հետո բաժանվեց Արինայից: Նա ինձ հաճախ էր գրում, թե ինչքան հիմար է և ինչպես է կարոտում ինձ և մեր ընտա նիքը: Բայց ինձ դա չի հետաքրքրում: Մենք լավ ենք զգում իրար հետ, և ես նույնիսկ չեմ հիշում իմ անցյալը:
