Երեկ երեկոյան ես օգնեցի մի կնոջ իր ծանր պայուսակները տուն տանել, իսկ այսօր առավոտյան մի քանի ոստիկանական մեքենաներ եկան ինձ հետևից և մեղադրեցին, որ…
Աշխատանքային երկար օրվանից հետո սովորական երեկո էր։ Ես հոգնած տուն էի վերադառնում, երբ փողոցի անկյունում նկատեցի մի տարեց կնոջ։ Նա հենված էր ցանկապատին և ծանր շնչում էր։ Մոտակայքում մթերքներով լի երկու հսկայական պայուսակներ կայ ին։ Ես մոտեցա նրան և հարցրի, թե արդյոք նա օգնության կարիք ունի։
«Շնորհակալություն, որդի՛ս», — շունչը բացականչեց նա։ «Ես հենց նոր եկա խանութից… Ես գերագնահատեցի իմ ուժերը… տունը հեռու չէ, բայց սիրտս մի պահ խփեց»։
Ես չէի կարող պարզապես հեռանալ։ Ես վերցրի նրա պայուսակները և քայլեցի նրա կողքին՝ լսելով նրա ծանր շնչառությունը։ Ճանապա րհին նա ասաց, որ մենակ է ապրում. ամուսինը մահացել էր մի քանի տարի առաջ, երեխաները հազվադեպ էին զանգահարում, իսկ կենսաթոշակը հազիվ էր բավարարում նրան։ Նրա ձայնը բարի և հանգիստ էր, և ես կարեկցանք և հարգանք զգացի նրա նկատմամբ։
Մենք հասանք նրա հին տունը ծայրամասում։ Նա բացեց դուռը, շնորհակալություն հայտնեց ինձ և մաղթեց առողջություն։ Ես պայու սակներս դրեցի շեմին, ժպտացի և հեռացա։ Ամեն ինչ նորմալ էր թվում։ Ես նույնիսկ տան համարը չէի հիշում։Բայց հենց հաջորդ երեկոյան, երբ աշխատանքից վերադառնում էի, իմ տան դիմաց ոստիկանական մեքենաներ էին կայանված։
Լույսերը թարթում էին, համազգեստով տղամարդիկ՝ ինչպես ֆիլմում։ Ոստիկաններից մեկը մոտեցավ և կանչեց իմ անունը։
«Այո՛, ես եմ», — պատասխանեցի ես՝ չհասկանալով, թե ինչ է կատարվում։
Նա երկար նայեց ինձ և ասաց մի բան, որը սարսափեցրեց ինձ։ «Դուք մեղադրվում եք կնոջ սպանության մեջ»։
Փորս կախվեց։ Ես չէի կարողանում հավատալ ականջներիս։ Ի՞նչ սպանություն։ Ես փորձեցի բացատրել, որ պարզապես օգնում էի նր ան տանել պայուսակները, բայց ոստիկանությունը վստահ էր, որ ես վերջին մարդն էի, որ նրան կենդանի տեսավ։
Նրանք ցույց տվեցին նրա տան դիմացի անվտանգության տեսախցիկի կադրերը։ Այնտեղ ես իսկապես էի՝ նրա պայուսակներով, հետև ում էի նրան դարպասի միջով։ Այդ կադրից հետո նա այլևս չհայտնվեց։Նրանք ինձ տարան ոստիկանություն և մի քանի ժամ հարցաքն նեցին։
Ես նույն բանը կրկնում էի անընդհատ. օգնեցի, ապա հեռացա։ Նրանք ինձ չհավատացին։ Ես գիշերն անցկացրի խցում՝ չկարողանալով քնել, մտքումս կրկնելով ամեն պահը։Հաջորդ օրը հետաքննության արդյունքները հրապարակվեցին։ Պարզվեց, որ այդ գիշեր ուշ գիշեր տուն էր մտել մեկ այլ անձ՝ նրա որդին, որի հետ նա անընդհատ վիճաբանություններ ուներ ժառանգության շուրջ։
Հարևանները լսեցին վեճը, բայց ոչինչ չմտածեցին դրա մասին։ Հենց նա էր խեղդամահ արել մորը, ապա փախել՝ թողնելով հետքեր, որ ոնք ոստիկանությունը հետագայում հայտնաբերեց։
Երբ ինձ ազատ արձակեցին, ոստիկանը ներողություն խնդրեց։ Բայց ներսումս ցուրտն ու վախը մնացին. եթե չլինեին հայտնաբերված տեսախցիկներն ու մատնահետքերը, ես դեռ կարող էի մեղավոր լինել մի հանցագործության մեջ, որը չեմ գործել։
