Երեկ հարևանուհուս տեսա մետրոյի անցումի մոտ մի գրություն ձեռքին՝ Հիվանդ երեխա ունեմ, խնդրում եմ օգնեք․․․Ուղղակի ապ-
շած եմ, ա՛խր նա երեխա չունի։Հարեւանուհիս գումար է հավա քում գոյություն չունեցող երե խայի բուժման համար.. Մեր նախ կին
հարևանների բնակարանում մի կին հաստատվեց : Նա ոչ ոքի չէր բարևում, չէր խոսում և միշտ շատ լուրջ էր:
Չգիտես ինչու,նա ինձ անմիջապես դուր չեկավ:Մեր նախկին հարևանները շատ կռ վարար էին,կարծես իտալացի լինեին։Բարեբախ-
տաբար, նրանցից հետո աղմուկը դադարեց, բայց այդ կինն էլ շատ խորհրդավոր էր, ասես ստվեր կամ ո ւրվական լիներ։Մի օր առա-
վոտյան նրան հանդիպեցի մետրոյի կայարանի մոտ,հագած էր հին լաթեր,կանգնած էր տառապող դեմքով և ձեռքին ցուցանակ կար,
որի վրա գրված էր․
«Օգնեք գումար հավաքել երեխայի բո ւժման համար»:
Բացի ցուցանակից, նրա ձեռքին փաստաթղթեր կային, և նրանց մոտ կար մոտ հինգ տարեկան տղայի լուսա նկար:Նա պառկած էր
մա հճակալի վրա ՝ վ ի րակապերի մեջ։ Ես շփոթվեցի։ Նա անմիջապես խղ ճահարություն առաջ ացրեց։ Ես մոտեցա, հումար տվեցի
և հետաքրքվեցի, թե ինչ երեխայի մասին է խոսքը։ Նրա աչքերը լցվեցին արցո ւնքով։Ահա թե ինչ պատմեց։
Նրա 5-ամյա որդին վ թարի զո հ էր դարձել, երեխան վ թարի ենթարկվելուց հետո վի րահատ ության կարիք է ունեցել, բայց ոչ ոք նը-
րան չի օգնել և երեխան մա հացել է։ Այժմ նա գումար է հավաքում և տալիս է կարիքա վոր երեխաներին։Նկարի տղային նա չէր ճա-
նաչում, հիվանդա նոցում էր իմացել նրա մասին և հիմա փորձում է օգնել։
Այդ օրվանից մենք ընկերացանք և նա դարձավ մեր տան հաճախակի հյուրը։ Նա չէր շփվում մարդ կանց հետ, որովհետև կորցրել էր
հավատը մարդկանց նկատմամբ։ Մարդ եղեք․ մարդիկ։
