Զարմանում եմ, ոնց կարա մայրը ջոկողություն դնի հարազատ երեխաների մեջ․ Մայրս քրոջս համար ամեն ինչ անում ա, իսկ իմ համ ար․․․Ես 13 տարեկան էի, երբ մամաս ու պապաս բաժանվեցին: Ես մնացի մորս հետ, բայց շատ կուզեի հորս հետ մնայի:Մամայիս հետ լեզու չէինք գտնում: Մամաս միշտ քրոջս էր պաշտպանում: Իսկ պապաս ինձ միշտ լավ էր վերաբերվում:
Պապաս ամեն ինչում օգնում էր, ֆինանսավորում էր: Ես ընդունվեցի համալսարան ու տեղափոխվեցի հանրակացարան: Առանց քրոջս ու մորս կյանքս ավելի լավ ու հանգիստ էր։ Համալսարանն ավարտելուց հետո լավ աշխատանք գտա։Բայցտեղի ունեցավ անդա ռնալին: Ես կորցրի հորս։
Ու ինձ համար սկսվեցին դժ վարին օրեր: Իմ հիմնական նպատակը բնակարանի համար գումար վաստակելն էր, որպեսզի անկախ լին եմ մորիցս։ Ես չէի ուզում ապրել նրա հետ։Ես դուրս ելա կաշվից, որպեսզի փակեմ բնակարանի վարկը և հասա իմ նպատակին:Այժմ ես ունեմ երկու սենյականոց գեղեցիկ բնակարան։
Քույրս ամուսնաց ավ և երկու երեխա ունեցավ։ Ապրում էին վարձով, հետո տեղափոխվեցին հանրակացարան: Մամայիս գլխո ւմ մի մի տք ա ծագել:Նա ցանկանում ա իրա բնակարանը զիջել քրոջս, իսկ ինքը տեղափոխվի ինձ մոտ։
-Դու քո մորը փողոցում չես թողնի, այնպես չէ՞, — ասեց մայրս:
-Կթողնեմ, մի հրաժարվիր քո բնակարանից և չես հայտնվի փողոցում, քեզ ոչ ոք չի խնդրել Մայր Թերեզա լինել։Քույրս և նրա ընտանիքը իմ խնդիրը չեն։ Ես ուղղակի դուռը շրխկացրեցի մորս դեմքին։ Մտածում եք զղ ջում եմ արածիս համար: Ո՛չ։
