Էլ չեմ կարող․․․Մեր տունը կարծես անվճար հյուրանոց լինի․ Ամուսնուս՝ գյուղի բարեկամները անդադար գալիս են մեզ հյուր։
Մենք ապրում ենք Երևանում. ես, ամո ւսինս և մեր որդին: Ամուսնուս բարեկամն երը գրեթե բոլոր հանգստյան օրերին, տոներին և
արձակուրդներին մեր տուն են գալիս:Նրանք լավն են, հասարակ մարդիկ են, իրենց հետ միշտ բերում են սեփական ձեռքերով պատ-
րաստված փակոցներ:
Բայց չէ որ ես չեմ կարող նրանց կերակրել միայն իրենց բերած մուրաբ այով:Երբ գալիս են մեր «երկար սպա սված հյուրերը», մենք
բոլորս քնում ենք մի սենյակում, նրանք էլ՝ մյուս:Անկեղծ եմ ասում, որ ես արդեն հոգնել եմ: Արդեն 10 տարի նրանք մեզ հանգիստ չեն
տալիս:
Մեկ մի բարեկամներն են գալիս երեխային քաղաքը ցույց տալու,հետո մյուսները․․և այդպես շարունակ:Էլ ուժ չունեմ:Խոսքեր չկան…
իսկ նրանք բոլորն էլ այստեղ գալուն սպասում են՝ ինչպես մեծ տոնի: Ես գիտեմ, որ նրանք երբեք իրենց թույլ չեն տա մնալ հյուրան-
ոցում:
Երբ մեր տան հեռախոսին զանգ է գալիս, ես սկսում եմ ամբողջ մարմնով դողալ: Մենք երկուսս էլ աշխատում ենք, սարսափելի հոգ-
նում եմ, բայց հասցնում եմ որդուս սպորտի և պարապ մունքների տա նել, հետը դասեր անել:Իսկ երբ տանը կողմնակի մարդիկ են
լինում, չեմ կարողանում հանգստանալ:
Ինձ թվում է, որ ես շատ վատ մարդ եմ, բայց էլ հնար չունեմ. հաջորդ անգամ մերժելու եմ և իմ առողջության հաշվին ոչ մեկին չեմ
օգնելու:
