Ընկերուհիս իր 2 անչափահաս երեխաներին մեծացնում է ընդամենը 40000 դրամ նպաստի գումարով, բայց չնա յած վատ պայման-ներին, նրան չեմ խղճում․․․Ահա, թե ինչու։Ես 35 տարեկան եմ և հասցրել եմ կյանքիս մասին շատ լավ հետևություն անել. ոչ ոք երբեք քեզ չի օգնի: Միայն դու ինքդ կարող ես լուծել քո հար ցերը և հաղթահարել բոլոր դժվարո ւթյունները:
Մինչև ինքդ պատրաստ չլինես պայքարել, դու այդպես էլ կմնաս խնդիրների մեջ՝ ավելի շատ սուզվելով դրանց մեջ:Ընկերո ւհիս՝ Մա-րիամը, միայնակ մայր է: Ունի երկու երեխա՝ 5 տարեկան աղջիկ և 3 տարեկան տղա: Ամուսինը հեռացել է ընտանիքից, երևի հոգնել էր հանրակացարանի սենյակում՝ երկու երեխաների և կնոջ հետ ապրելուց:
Չնայած նա մինչ այդ էլ օրինակելի հայր և ամուսին չի եղել: Մար իամը նախկին ամո ւսնուց ալիմենտներ չի պահանջո ւմ:Ա սաց, որ ինքը հպարտ է, և իրեն ոչ մեկից օգնություն պետք չէ:Մարիամին օգնում է պետությունը, բայց ինքներդ էլ հասկանում եք, որ 40 000 դրամով հնար ավոր չէ պատ շաճ կերպով մեծաց նել երկու երեխաների:Մարիամի մայրն ապրում է գյուղում: Դստերը կանչում է իր մոտ, նա այնտեղ 3 սենյականոց մեծ սեփական տուն ունի, իսկ ընկերուհուս այդ տարբերակն էլ դուր չի գալիս:
Չկարծեք, թե քննադատում եմ նրան, բայց համաձայնեք, որ Մարիամն ինքն է մեղավոր, որ ամեն ինչ այսպես է ստացվել:Երկու երե-խաներն էլ հաճախում են մանկապարտեզ, բայց ընկերուհիս չի աշխատում, որովեհտև երեխաները հաճախ հիվանդանում են, և ոչ բոլոր աշխատավայրերում է շաբաթ օրը հանգստյան օր: Բացի այդ մեր երկրում «աշխատանք չկա»: Դա ընկերուհուս սիրելի արտա-հայտությունն է:
Նախկին ամո ւսինը գրանցված աշխատող է, Մար իամը կարող է ալիմե նտներ պահանջել, բայց չգի տես ինչու, նա մինչև հիմա չի զբաղվել այդ հարցով:Բացի այդ, Մարիամը կարող էր ապրել իր հայրական տանը, երեխա ներին տանել մանկապարտեզ, իսկ ինքը դուրս գալ աշխատանքի: Իսկ հարկ եղած դեպքում մայրը կօգներ երեխաների հետ կապված հարցերում:
Բայց ոչ…խեղճ երեխաները շարունակում են մնալ այդ մի սենյակում,իսկ Մարիամն էլ երեխաների տանը չեղած ժամանակ ուղղակի պառկում և ոչ մի բանով չի զբաղվում:Ինչի համար պատմեցի այս ամենը…պարզապես երբ հաջորդ անգամ ասեք, որ ամեն ինչ վատ է, նայեք ձեր շուրջը. գուցե դուք ինքներդ էլ փորել այդ փոսը:
