Ծննդատանը իմ պալատում մի երիտասարդ աղջկա հետ էի պառկած․ Նա անկողնուց վեր չէր կենում, միշտ գունատ էր․․․Հղիության
վերջին ամիսներին ինձ մոտ առաջացան խնդիրներ, և ապահովության համար ինձ խորհուրդ տվեցին մնալ հիվանդանոցում:Ծննդա
տանը պալատը կիսում էի մի երիտասարդ աղջկա հետ, մոտ 25 տարեկան:
Նա գրեթե վեր չէր կենում մահճակալից, նրան երբեք կաթիլայիններ,պրեպարատներ չէին նշանակում:Մի օր առավոտյան բուժքույրը
ներս բերեց ՈՒՁՀ սարքը, իսկ հետևից մտավ բժիշկը՝ շատ մռայլ դեմքով:
—Անի ջան, արի ստուգենք, տեսնենք՝ ինչպես ես:
ԱՆհրաժեշտ պրոցեդուրաներ կատարելուց հետո բժիշկն ասաց.
-Ուրեմն այսպես: 1.1մմ:
Ես այնքան էլ լավ չեմ հասկանում այդ ամենը, բայց հարևանուհուս գունատ դեմքից ենթադրեցի, որ գործերը լավ չեն:
—Չէ, բժիշկ, համաձայն չեմ… էլի ենք սպասում: Չեմ թողնի:
—Չեմ թողնի, համաձայն չեմ: Հո մանկապարտեզ չէ: Ես զգուշացրել եմ, որ կարերի հետ խաղ չեն անում: Զգուշացրել եմ, չէ՞:
—Հա…
Երբ բժիշկը դուրս եկավ պալատից, սկսեցի հանգստացնել արտասվող հարևանուհուս:Պարզվեց, որ նրա մոտ արդեն չորրորդ հղիու-
թյունն է, ու մինչ այդ երեք անհաջող ու դառը փորձ է ունեցել: Առաջին երկու երեխաները ժամանակից շատ շուտ էին ծնվել՝ կեսար-
յան հատումով, բայց ողջ չէին մնացել, երրորդ հղիությունն ընհդատվել էր դեռ սկզբում, և վերջապես երկարատև բուժումներ ստան
ալուց ու Սուրբ վայրեր այցելելուց հետո, երբ բժիշկները նրան հույս չէին տալիս, Անիին հաջողվել էր հղիանալ չորրոդ անգամ:
Ու մինչ հիվանդանոց գալը նա 6-7 ամիս անդադար պառկած է մացել տանը, հետո եկել հիվանդանոց, որ մնա բժիշկների հսկողութ-
յան տակ:Հետո նա ասաց, որ բժիշկն ուղղակի պնդում է կատարել շտապ վիրահատություն, քանի որ կարերը կարող են չդիմանալ,
ու այդ դեպքում Անիին փրկելու համար հաշված րոպեներ կմնան:Բայց նա չէր ուզում, որ երեխան նորից շուտ ծնվի, քանի որ վախե-
նում էր, որ կարող է էլի թույլ լինել ու չապրել…20 օր անց արթնացա ու առաջին հերթին նայեցի Անիին:
Զգացի,որ նա չափազանց գունատ է ու ձեռքերով բռնել է որովայնը:Ինձ թվում էր, որ նա ուզում է մի բան ասել, բայց չի կարողանում:
Գոռալով դուրս վազեցի պալատից ու կանչեցի բժիշկներին:Մի քանի վայրկյանից ինձ արդեն հարազատ դարձած մարդը վիրահատ
արանում էր:Մտա պալատ, նստեցի Անիի մահճակալին, նրա բարձի տակից հանեցի սրբապատկերը, որի դիմաց նա ամեն երեկո ա-
ղոթում էր.
—Օգնիր նրան, Աստված ջան, խնդրում եմ, օգնիր…-լացում էի ու շարունակ կրկնում նույն բանը:
Անհամբեր սպասում էի բուժաշխատողներից մեկին: Երբ եկավ բժիշկը, որ զննի ինձ, ասաց.
-Ամենաբարդ վիրահատությունն էր,Անիին այն աշխարհից հետ բերեցինք,փոքրիկին էլ հետը:1 ժամից նորաթուխ մայրիկը կարթնա-
նա ու կհանդիպի իր իրականացած երազանքին՝ իր դստրիկին:Բժիշկի դուրս գալուց հետո սրբապատկերը ամուր սեղմեցի կրծքիս
ու սկսեցի արտասվել, բայց այս անգամ արդեն ուրախությունից…
