Ծննդատնից դուրս գրվելուց հետո, ամուսինս ինձ ու երեխայիս բերեց տուն, իսկ ինքը գնաց սիրուհու մոտ․ Չնայած դրան, որոշ ժա-մանակ անց ստիպված էի ներել նրան․․․Ահա, թե ինչու
Մեր ամուսնացած էինք , մենք սիրում էինք միմյանց: Ես կարծում էի, որ մենք ուժեղ և ուրախ ընտանիք ենք: Հանդիպել էինք, երբ ես 16 տարեկան էի: Սկզբում մենք պարզապես շփվում էինք հեռախոսով, բայց երեք տարի անց որոշեցինք հանդ իպել: Մենք որոշակի դժվարություններ ունեցանք, բայց կարողացանք հաղ թահարել և ամո ւսնացանք` 7 տարի անց:Հար սանիքը հոյակապ էր, շատ հյու-րեր կային, լավ կենացներ և ուրախ միջավայր:
Բայց մեկ տարի անց ես պարզեցի մի բան, ինչն ինձ ցնցեց…Նա ուներ սիրուհի։Ես չգիտեի ինչպես անել, իմ ներսում ամեն ինչ կոտր-ված էր: Այդ պատճառով ես ընկճվեցի` չէի ուտում,չէի կարողանում նորմալ քնել, անընդհատ նյարդայնանում էի:Կարծում եմ՝ նրանք, ովքեր եղել են նման իրավիճակում ինձ կհասկանան: Սկսվեց հաճախակի վեճեր, նա անընդհատ լքում էր ինձ,հետո նորից վերադառ-նում։
Շատերն ասում էին, որ այս իրավիճակում ես պետք է դիմեմ ամուսնալուծության և ավարտեմ մեր հարաբերությունները: Ես չէի կա-րող գնալ այդ քայլին, քանի որ շատ էի սիրո ւմ նրան և չէի կարող մոռանալ: Միայն աղո թում էի, որ մենք երե խա ունե նանք և որոշ ժամանակ անց ես հղիացա: Բայց միևնույն ժամանակ նա շարո ւնակեց իր արկածները:Ես չէի պատրա ստվում բաժանվել, չնայած մենք արդեն դադարել էինք միասին ապրել, ողջ սերս տալիս էի մեր չծնված երեխային: Երեխայի ծնվելուն պես ամուսինս մեզ դիմա-վորեց հիվանդանոցից, բայց հետո նորից գնաց սիրուհու մոտ:
Որոշում կայացրեցի ամո ւսնալուծվել, քանի որ ոչինչ չէր ստաց վում: Ես դիմում ներկա յացրեցի: Բայց հետո ինչ-որ բան կար ծես <<հարվածեց ամուսնուս գլխին>> …Երբ հասկացավ, որ կարող է կորցնել ինձ և մեր երեխային, նա սկսեց փորձել ետ բերել մեզ։ Այդ ժամանակ ես արդեն հոգնել էի ամեն ինչից և ոչինչ չէի ուզում: Երբ երեխան արդեն մեկ տարուց ավելի էր, մենք միացանք: Այդ պա-հից սկսած ես վստահ էի, որ նրանք ավարտվել էին իրենց հարաբերությունները:
Ինչո՞ւ որոշեցի դա` ես ճանաչում էի նրան, նա երախտապարտ է ինձ, որ ես չեմ հեռացել:Ես իսկապես ներեցի նրան,ուզում էի մոռա-նալ ամեն ինչ և նորից սկսել: Եվ մենք դա արեցինք` մենք դարձանք երջանիկ ընտանիք, ունենք երեխա, որն արդեն յոթ տարեկան է: Նա փայփայում է ինձ և մեր երեխային, պաշտպանում է մեզ և վախենում է կորցնել: Ես հավատում եմ, որ մենք կարողացանք վերա-կանգնել այն երջանիկ կյանքը, որը տիրում էր մինչև սիրուհին:
Իսկ ի՞նչ եք կարծում` ճիշտ որոշում կայացրեցի: Եվ արդյոք նա նորից չի դավաճանի ինձ:
