Կեսգիշերն էր, կինս ու որդիս քնած էին, իսկ ես էլ ֆիլմ էի դիտում․ հանկարծ լսում եմ․ -Մայրիկ, հայրիկ, oգնեցեք․․․Մոտ մի ամիս
առաջ էր։ Գիշերվա ժամը 1-ն էր։ Հանգիստ նստած էի, երբ դրսից երեխայի ձայն լսեցի․
-Մայրիկ, հայրիկ, օգնեցեք։
Անկեղծ ասած, վախեցա։ Նայում եմ պատուհանից և տեսնում բակում վազվզող, պանիկայի ենթարկված մի տղայի։ Մեր վերևի
հարևանը՝ Արմենը, նույնպես գլուխը դուրս էր հանել պատուհանից։ Հարցնում է տղային․
-Ի՞նչ եղել։
-Մայրիկն ու հայրիկը տանը չեն, իսկ մեր տանը հրդեհ է։
Ես վազեցի տնից դուրս՝ ճանապա րհին տաբատս հագ նելով։ Իմ հետևից դուրս վազեց նաև Արմենը։ Ես գրկեցի տղային, փորձեցի
հանգստացնել, խնդրեցի բացատրել, թե ինչ է պատահել․
-Անունդ ի՞նչ է։
Արտյոմ։
-Լավ անուն է։ Իսկ ի՞նչ է եղել։
-Մայրիկս ու հայրիկս տանը չեն, իսկ մեր տա նը սրբիչ է վառվում։ Փոքր քույրս ու եղբա յրս հիմա տանն են։
-Ցույց տուր ձեր տան տեղը։
Մենք վազեցինք տղայի հետև ից, բարձրաց անք երկրորդ հարկ, դեռ ներս չմտած՝ զգա ցինք այրված կտորի հոտը։ Ընկերս վազեց
լոգարան, որտեղ հրդեհ էր, ես էլ գնացի սենյակ՝ երեխաների մոտ։ Արագ հանգստացրեցի փոքրիկներին, մինչ այդ Արմենն էլ հան-
գացրեց կրակը։
Բաց թողեցինք պատուհանները, մուտքի դուռը։ Սկսեցինք հարցուփորձ անել ծնողների մասին, պարզվեց, երկուսն էլ հացի փռում
են աշխատում։
Երեխաները չգիտեին նրանց հեռախոսի համարը,տան փաստա թղթերի մեջ գտանք տատիկի համարը, զանգեցինք նրան։30 րոպե
անց երեխաների հայրն ու մայրը շնչակտուր հասան տուն։ Նրանք մեզ 100 անգամ շնորհակ ալություն հայտնեցին, իսկ ել էլ գովեցի
նրանց, որ այդքան խելացի և համարձակ տղա են մեծացրել։
