Հանցագործները որոշել էին թալանել միայնակ մի տարեց կնոջ տունը, բայց նրա տանը նրանց շատ տհաճ անակնկալ էր սպասում․․․
Մի քանի օր շարունակ հանցագործները հետևում էին տարածքին։ Նրանք նկատում էին ամեն մանրուք՝ երբ է լույսը վառվում, երբ է հանգչում, ով է մտնում, ով է դուրս գալիս։ Նրանց նպատակը պարզ էր․ փողոցի ծայրին գտնվող հին տունը՝ քանդված պատերով ու խամրած կապույտ պատուհանների շրջանակներով։ Այնտեղ ապրում էր մի տարեց կին, որի մասին քիչ մարդ գիտեր։ Բայց գողերը գիտեին ավելին, քան պետք էր։
Հարևանները պարզապես ակնարկել էին, որ ծեր կնոջ որդին ապրում է հեռու, բայց ամեն ամիս նրան գումար է ուղարկում։ Կինը բանկ երին չի վստահում ու թղթադրամները պահում է ներքնակի տակ։ «Հին դպրոցի մարդ է», — ասում էին նրանք։ Դա վերջին կաթիլն էր․ չափազանց հեշտ թիրախ։
Գիշերը, լիովին զինված, սև դիմակներով ու ձեռնոցներով, գողերը մոտեցան տանը։ Նրանք չցանկացան դռնով մտնել՝ շատ աղմուկ կբարձրանար։ Որոշեցին ներս մտնել հին պատուհանից, որը, իրենց դիտարկումներով, վաղուց լիովին փակ չէր լինում։ Կոտրելը մի քանի րոպե տևեց։ Ամեն ինչ ընթանում էր ըստ պլանի։
Բայց հենց այն պահին, երբ պատրաստվում էին ներս սողալ, նրանք նկատեցին ինչ–որ տարօրինակ բան ու խորապես զղջացին իրենց արածի համար
Տունը մութ էր, ինչպես և պետք է լիներ գիշերը, բայց միջանցքի խորքում շարժում կար։ Նրանցից մեկը կանգ առավ, ուշադիր նայեց… ու քարացավ։ Խավարից իրեն էին նայում աչքեր։ Մեծ, հանգիստ, վստահ։ Ոչ մարդկային։ Կենդանական։
Հաջորդ վայրկյանին ամեն ինչ չափազանց արագ տեղի ունեցավ։Միջանցքից վայրի մռնչոցով դուրս թռավ հսկայական ալաբայը։ Շունը անհավանական արագությամբ սլացավ փայտե հատակի վրայով ու հաշված վայրկյաններում հասավ պատուհանին։ Գողերից մեկը չհասցրեց արձագանքել ու ետ ընկավ։ Մյուսը փորձեց փախչել, բայց սայթաքեց։
Աղմուկից արթնացած տարեց կինը ոչ թե խուճապի մատնվեց, այլ հանգստացավ։ Նա վերցրեց հեռախոսն ու զանգեց ոստիկանություն։
— Այո, իմ տանը գողեր կան։ Բայց մի անհանգստացեք, շունն արդեն զբաղվում է նրանցով, — հանգիստ ասաց նա հեռախոսի մեջ։
Մինչ պարեկայինները հասան, գողերից մեկը պառկած էր հատակին՝ վնասված ձեռքով, իսկ մյուսը սեղմվել էր անկյունում՝ պատին կպ ած, չհամարձակվելով շարժվել։
Նրանց միջև, ինչպես պահակ, կանգնած էր հսկայական ալաբայը, ու նրա յուրաքանչյուր հայացք ասում էր միայն մեկ բան․ ևս մեկ քայլ՝ ու կզղջաս։
Հետո պարզվեց, որ կնոջ որդին, որը աշխատում է շների ապաստարանում, այս շանը նվիրել էր մորը՝ հոր մահից հետո։
— Թող քեզ պաշտպանի, մամ, — ասել էր նա այն ժամանակ։
Եվ շունը լիովին արդարացրել էր նրա վստահությունը։Դեպքերի այս շրջադարձը շոկի մեջ էր գցել նույնիսկ ոստիկաններին։ Նրանք սպ ասում էին գտնել վախեցած մի ծեր կնոջ, բայց փոխարենը հանդիպեցին տանտիրուհուն, որը հանգիստ թեյ էր հյուրասիրում սպաներ ին, իսկ նրա կողքին՝ ոտքերի մոտ, պառկած էր գիշերվա հերոսը՝ ահեղ ու հավատարիմ ալաբայը։
