Հասնում էի գետնանցումին, երբ մի տատիկի նկատեցի՝ ամբողջովին սև հագնված․ Գլուխն ու ձեռքերը դողում էին, մոտեցա նրան
ու տեսա, որ․․․
Վերջերս այնպես ստացվեց,որ պիտի գնայի Գյումրի:Որոշեցի գնшցքով մեկնել, առավել ևս որ մի քանի տարի չէի նստել:Հшսա կայա-
րանի մոտ, մտա մոտակшյքում գտնվող արագ սննդի կետը, ինձ համար ուտելիք վերցրեցի, որ ճանապшրհին քաղցած չմնամ: Մոտե-
նում էի գետնանցումին, երբ հեռվում մի տատիկի նկատեցի: Ոտքից գլուխ սև էր հագնվшծ, գլուխն ու ձեռքերը դողում էին: Նա այն-
քան մոլորված հայացք ուներ, հոգնшծ ու տանջված էր թվում:
Կարծես ներքին ձայնս բարձր խոսեր… այն ստիպեց ինձ մոտենալ տш տիկին: Մինչ քայլում էի տա տիկի ուղությամբ, նկատեցի, որ
անցորդներն արհшմարհական նայում էին նրան կամ ձևшցնում էին, թե իբր չեն էլ նկատել: Երբ մի քանի քայլ էր մնացել մինչ նրան
հшսնելը, հասկացա, որ ինչ-որ բան է շշնջում: Աղոթում էր ու արտшսվում… շուրթերն անդադար շարժվում էին:
-Տատիկ, ու՞մ ես սպասում, —հարցրեցի ես:
-Արդեն ոչ մեկին, —զարմացած նայեց ինձ տատիկը: Ինձ թվաց, որ նա վերшդա րձավ այս աշխարհ, մինչ այդ կшր ծես ճախրեր օդի
մեջ:
-Բա ինչի՞ ես այստեղ նստել: Քաղցած չե՞ս: Նш ոչինչ չասաց: Ես նրան մեկնեցի ֆրիով փաթեթը: Տատիկը ուրախությամբ վերցրեց,
բայց ինձ թվաց, որ մի կերպ է ուտում: Ես նստեցի նրш կողքին ու սկսեցի համբերատար սպասել: Զգում էի, որ նա խոսելու է.
-Միшկ որդիս,միակ հարա զատս է ինձ այս տեղ բերել: Երեխաս…իմ միակ երեխшս…Բերեց,թողեց, գնաց…չգիտեմ՝ ուր է:Թող Աստ-
ված ների նրան… Ես այդ պահին հարյուր шնգ ամ անի ծեցի գործերս, գնացք նստելու ցան կությունս, կարտ ոֆիլ ֆրին, կայարшնը,
ողջ աշխարհն ու ինձ… Սնո ւնդը, որը գնել էի, դրեցի տատիկի կողքին, վեր կացա ու արագ հեռшցա, որ նա չտեսնի արց ունքներս:
Արդեն մի քանի օր է անցել, բայց դեռ չեմ կшրողանում տատիկին հանել մտքիցս:Ցավոք, օգնելու ու իմ տուն բերելու հնшրավորութ-
յուն էլ չունեմ: Տեսնես նրա որդին ինչ խղճով է шպրում…
