Օրեր առաջ խանութ գնալիս փողոցում մի տարեց կնոջ հանդիպեցի․․․Ցուրտ ու սառը եղանակ էր, իսկ նրա վրա մի բարակ խա լաթ էր։Ձմեռ էր: Երե կոյան նկատեցի, որ կաթը վերջացել է: Որոշ եցի գնալ խա նութ, երբ շեն քի մուտ քի մոտ նստա րանին մի տատիկի տեսա: Խեղճը բա րակ խալաթով նստած դողում էր: Հարց նում եմ.
-Ի՞նչ է պատահել, ինչու՞ եք այստեղ նստած:
Պարզվեց տատի կին իր աղջիկն է տանից դուրս հանել: Հարա զատ աղջիկը…Ես տատի կին արագ տարա մեր տուն, ես ու մայրս նրան տաքաց րեցինք և կերակրե ցինք: Ես շտապեցի նրա աղջկա տուն, որ խոսեմ, հասկա-նամ, թե ինչու է մոր հետ նման կերպ վարվել:Այդքան զզ վելի մարդ ես դեռ չէի տեսել: Նա ինձ ասաց.
-Այդ պառավը փչացրել է կյանքս, թող ինչ ուզում է անի, թող դրսում մեռնի…
Տատիկին մեր տանը պա հելու հնարա վորություն չունեինք, դրա հա մար էլ մի քանի օր անց նրան տեղա վորե-ցինք ծերա նոցում: Աղջիկը նույնիսկ չցանկացավ տալ մոր փաս տաթղթերը, և մենք ստիպված եղանք նոր անձ-նագիր ստանալ: Դա բավականին բարդ գործընթաց էր:Ես աղջկա դռան մոտ երկ տող թողեցի՝ մեջը նշելով մոր ծերանոցի հասցեն: Բայց նա այդպես էլ չայցելեց…
Մի քանի ամիս անց տատիկը մահացավ: Ես ու մայրս կազմակերպեցինք նրա թաղումը: Մենք չափսոսացիքն մեր գումարը, վերջիվերջո բոլորս էլ մարդիկ ենք: Իսկ նրա աղջիկն իսկական գազան է:
Ասեք ինձ, ինչպե՞ս կա րելի է որևէ մեկին այդպես վերա բերվել, հատկա պես եթե նա քո հարա զատ մայրն է…
