Մայրդ էլ չկա, տունը իմն է, դու տուն չունես, հանաքիր իրերդ ու․․․Ես հորիցս նման վերաբերմունք չէի սպասում։Մենք իդեալական
ընտանիք էինք,մայրիկս և հայրիկս շատ էին սիրում իրար,բայց,երբ ես 6 տարեկան էի, հայրս վթարից մահացավ:Մեր տանն ամեն
բան փոխվեց:
Մայրս շատ էր հոգնում,շատ էր աշխատում ինձ պահելու համար:Որոշ ժամանակ անց նա ծանոթացավ Վանյա անունով մի տղամ
արդու հետ: Մայրս իսկապես իսրում էր նրան:Այդ տղամարդը սկսեց մեզ հետ ապրել:Ես նրան հայրիկ էի ասում,քանի որ նա ինձ իս-
կապես դուր էր գալիս:Մայրս իսկապես երջանիկ էր նրա կողքին,սակայն ամեն ինչ փոխվեց,երբ Վանյան սկսեց խմել:
Օղու պատճառով մեր տանը միշտ կռիվներ էին:Մայրս վերցնում էր նրա ձեռքից շշերը,սակայն Վանյան ծեծում էր նրան դրա համար:
Մի անգամես նույնպես փորձեցի վերցնել նրա ձեռքից օղու շիշը և արդյունքում հայտնվեցի գետնին պառկած.գիտակցությունս կորց-
րել էի գլխիս հարվածից:Մայրս գրկել էր ինձ և ասում էր.
-Իմ արեգակ,ամեն բան լավ կլինի,պետք է մի փոքր սպասել:
Առավոտյան,երբ արթնացա,մայրիկս արդեն նախաճաշ էր պատրաստում, սեղանի մոտ նստած էր Վանյան:Ես լվացվեցի, նախաճա
շեցի և իջա բակ՝ խաղալու:Երբ վերադարձա,մայրիկն արդեն տանը չէր:
-Իսկ որտե՞ղ է մայրիկը,-հարցրի ես,-ու՞ր է գնացել
-Մայրիկիդ հիվանդանոց են տարել,իսկ դու անցիր բաժակները լվա,մայրդ չհասցրեց ավարտել:
Ես շատ վախեցա և վազեցի հարևանուհու մոտ:Ես շատ էի անհանգստանում մայրիկիս համար,մեր հարևանուհին խոստացավ հա-
ջորդ օրը տանել ինձ մայրիկիս մոտ:Ես ամբողջ գիշեր չկարողացա քնել: Վան յան նույնպես ամբողջ գիշեր հյուրա սենյակում նստած
մնաց,ես վախենում էի շարժվել:Առավոտյան ես թաքուն դուրս եկա տնից և վազ եցի հարևանուհու մոտ: Մենք գնացինք մայրիկին
տե-սակցության:Հիվանդանոցում մեզ դիմավորեց գլխավոր բժիշկը:
-Ցավում եմ,սակայն կնոջ վնասվածքները կյանքի հետ անհամատեղելի էին:Վիրահատության ժամանակ նրա սիրտը չդիմացավ:Ես
չէի ուզում հավատալ բժշկի խոսքերին,սկսեցի վազել միջա նցքով, հոգիս լցվել էր,խո սել չէի կարողանում:Բացում էի հերթով բոլոր
դռները,որպեսզի մայրիկիս գտնեմ:
Ես կանչում էի նրան,սակայն մայրիկս չկար:Հարևանուհի Մաշա տատիկը գրկեց ինձ և սկսեց հանգստացնել:Ինձ այդ պահին միայն
մայրս էր պետք, ուրիշ ոչ ոք:Երբ տուն վերադարձանք, Վանյան քնած էր: Ես լուռ մտա իմ սենյակ: Առավոտյան ես վեր թռա Վանյայի
գոռոցներից:Նա մտավ իմ սենյակ և բղավեց.
-Դուրս կորի՛ր,մայրդ այլևս չկա,սա իմ տունն է:Չեմ ուզում տեսնել քեզ:
Ես մի քանի շոր վերցրի և դուրս եկա տնից:Ես անդադր լացում էի,չգիտեի ուր գնալ:Հարևանուհի Մաշա տատիկը իր տուն տարավ
ինձ և փորձեց հանգստացնել:
-Մի լացիր,նա անպայման կպատժվի իր արարքների համար:
Մաշա տատիկը բողոք գրեց Վան յայի վրա ոստիկանությունում, և նրան ձերբա կալեցին:Նա վերցրեց իմ խնամակալությունը,տունը
օրենքով ինձ վերադարձրին,սակայն ես Մաշա տատիկի հետ էի ապրում: Մեր տունը մենք վար ձով տվեցինք: Այս գումարները նա
պահում էր,որպեսզի ինձ տա չափահաս դառնալուցս հետո:Այժմ ես ամուսնացած եմ,որդի ունեմ Մաշա տատիկը մեզ հետ է ապրում:
Նա ինձ համար հարազատ մոր պես է:Ես նրան մինչև կայնքիս վերջ շնորհակալ կլինեմ:Չեմ էլ ուզում պատկերացնել,թե ինչ կլիներ
ինձ հետ,եթե նա չլիներ իմ կյանքում:
