Մայրս ինձ ծախեց, երբ ես դեռ շատ փոքր էի․ 17 տարեկանում երբ հղիացա, ինձ տարան հղիությունս ընդհատելու․․․
«Գ-ի մայրը լույս աշխարհ է բերել նրան 16 տարե կանում և մի կլորիկ գո ւմարի դիմաց թողել հիվան դանոցում՝ խնդրելով քույրերին` կորցնել երեխային հնարավորինս հեռու, սակայն հիվանդանոցի աշխատող քույրերից մեկը, ում աստված զրկել էր երեխա ունենալու պարգևից, որդեգրո ւմ և մեծա ցնում է աղջկան:17 տարեկանում աղ ջիկը ընկեր ուներ, ում հետ մեծ հո ւյսեր էր կապո ւմ, ապագա կառուցում:
Նա հարուստի տղա էր և խելագարի նման սիրում էր աղջկան, այնքան, որ չսպասեց նրա ուսումն ավարտելուն և հայկական ավան-դական մեթոդով փախց րեց նրան: Նրանք արդեն մեկ ամիս էր ինչ միասին ապր ում էին տղայի ամառանոցո ւմ: Գ-ն հղի էր և պատ-րաստվում էր լույս աշխարհ բերել երկվոր յակների, երբ նրանց մոտ եկավ տղայի հայրը և ստի պեց որդո ւն ընտրել աղջկա և հարս-տության միջև:
Տղան ընտրեց հարստությունը. աղջիկը մնաց միայ նակ:Այդ դեպքից հետո երկար ժամա նակ աղջիկը չէր կար ողանում տուն վերա-դառնալ, սակայն վերջա պես ուժ հավաքեց իր մեջ և վերադարձավ մոր մոտ: Մայրը ընդունեց նրան և համաձայնեց պահել և մեծաց-նել փոքրիկներին:
Որոշ ժամանակ անց Գ-ին զանգահարեց «ամուսինը» և ասաց, որ ուզում է վերադարձնել իր ընտանիքը և խնդրեց աղջկան հիվան-դանոց գնալ իր հետ՝ ստուգումների: Աղջիկն ուրախացավ և ընդունեց տղայի առաջարկը, սակայն երբ հասավ հիվանդանոց պարզ-վեց, որ նրան ամենևին էլ ստուգումների չեն տանում, այլ` աբորտի: Աղջիկը փախավ հիվանդանոցից:
Դեպքից 6 տարի անց նա ամուսնացավ և ունեցավ մի տղա:Այժմ նա երջանիկ ապրում է իր զույգ աղջիկների և տղայի հետ»:
Թող, որ մեր իրականության մեջ այլևս երբեք չլինեն նման պատմություններ:
