Մենք ապրում ենք աշխավարձով ու համեստ կյանք ենք վարում․ Մի քանի օր առաջ մի բան եմ գտել, որի պատ ճառով կորցրել եմ
քունս․․․Չգիտեմ ինչ անեմ։Ես ու ամուսինս քսան տարի է միա սին ենք: Մենք ապր ում ենք համեստ, բայց խա ղաղ կյանքով: Մենք
երկուսս էլ աշխատում ենք նույն ընկերությունում: Գում արի հարց երբեք մեր մեջ չի եղել: Մենք պարզապես փորձեցինք հույսներս
դնել մեր աշխատավարձի վրա։
Մոտ վեց ամիս առաջ Լևոնը որոշեց այլ աշխատանքի անցնել: Քանի որ նա գործարանում հերթափոխով էր աշխատում,իր հանգստ-
յան օրերին հնարավո րություն ուներ մեկ օր ուրիշ տեղ աշխա տելու: Ես դեմ էի դրան: Ի վեր ջո, նա պետք է հան գստանա:Բայց իմ
խոսքերի վրա ամուսինս պարզապես ժպտաց և որոշեց անել այնպես, ինչպես ինքն է ցանկ անում: Լրացուցիչ աշխատանքում նրա
պարտականությունները ներառում էր տարածքում ժամանակին շրջայց կատարել և հերթափոխի ավարտին հաշվե տվություն կազ-
մել:
Սկզբունքորեն, դժվարություններ չկային, և նա առանձնապես հոգն ածություն չէր զգում:Ի վերջո, այստեղ նա պատա սխանատու է
միայն իր համար, ուստի նյարդայնանալու կարիք չկա: Այստեղ աշխատավարձը քիչ է, բայց այդ գումարն օգտագործվում է ընտանի-
քի հոգսերի հա մար: Մենք ունե նք երկու ուս անող, ուստի ամեն ինչ գնում է նրա նց վրա: Ես փորձ ում եմ հնարավորինս խնայել: Ի
վերջո, հոգու խորքում միշտ ավելի տաք ու հանգիստ է, երբ գիտեք, որ խնայողություններ ունենք:
Այսպես էլ ապրո ւմ էինք: Տղա ները սովորում էին, և երբ եմն էլ կարող էին ինչ-որ բանով ուրա խացնել իրենց:Մի ան գամ, երբ ոչ ոք
տանը չկար, ես որոշեցի ընդհանուր մաքրում կատարել: Եվ նու յնիսկ հասա այնտեղ, որտեղ մի քա նի տարի չէի նայել: Պարզվեց, որ
այս վայրը սանդուղքի մեր պահես տարանն էր, որտ եղ Լևոնը պահպա նում էր իր գործիքների մեծ մասը, և այն իրերը, որնք մենք
չէինք օգտագործում:
Այստեղ շատ սարդոստայն ու փոշի կար: Հետևաբար, ես որոշեցի հանել ամեն ինչ, մաքրել և նորից ամեն բան դնել իր տեղերում: Վե-
րադասավորելով արկղերը, ես գտա մի հին տուփ, որը մեզ էր մնացել Լևոնի տատիկից: Դա շատ հին էր, բայց ամուր ու գեղեցիկ: Ան-
գամ չեմ հիշում, թե երբ էր այն անհ ետացել իմ տեսադաշտից: Ձեռքս վերցնելով ՝ այն ոչինչ չէր կշռ ում: Ինձ հետա քրքրեց, թե ինչ է
դրա ներսում: Բացեցի կափարիչը և ապշեցի:
Տուփի մեջ մեծ հաշվով՝ բավականին պատշաճ գումար էր: Ես անմիջապես դրեցի այն տեղում: Վերադառնալով բնակարան ՝ չգիտեի
ինչ անել:Ես դեռ չգիտեմ: Ես չեմ կարող ամեն ինչ թո ղնել այնպես, ինչպես կա: Որտ եղից է այդ մեծ գումարը, իսկ եթե հանկարծ Լև-
ոնը ինչ-որ խնդրի մեջ ընկնի դրա պատճառով: Այս մտքերն ինձ հանգիստ չէին տալիս: Նրա հետ գումարի մասին խոսելը նույնպես
սարսափելի է, քանի որ վախենում եմ վեճերից: Ես պարզապես չեմ կարողանում որոշում կայացնել: Ո՞րն է շարունակելու լավագույն
միջոցը, չգիտեմ․․․
