Մեր ամուսնությունից արդեն 3 ամիս էր անցել, բայց ամուսինս խուսափում էր անձնական մտերմությունից․ Որոշեցի պարզել պատճ առը և գաղտնի տեսախցիկ դրեցի տանը ու ասեցի մի քանի ժամով գնում եմ մեր տուն․․․
Բարև, ես Մարին եմ, և սա իմ պատմությունն է այն երեք ամիսների մասին, որոնք կարծես պիտի լինեին մեր ամենաերջանիկ ժամանա կը, բայց վերածվեցին անհասկանալի լռության ու ցավալի հարցերի։
Մենք Ռիկարդոյի հետ ամուսնացանք պարզ, սրտիկ և տաք արարողությամբ։ Բոլորն ասում էին, որ արդեն երազանք եմ կատարել՝ գտն ելով «կատարյալ տղամարդու»։
Ճիշտ է, նա իսկապես հոգատար էր, ուշադիր, միշտ մտածող։ Տանը ամեն ինչ անում էր՝ ճաշ պատրաստելուց մինչև մաքրություն։Միշտ ժպտում էր, վերաբերվում էր սիրալիր, հիշում էր իմ նախընտրությունները։ Ես իսկապես ինձ երջանիկ էի զգում։
Առաջին օրերը լի էին ծիծաղով ու ջերմությամբ։ Ես պատկերացնում էի մեր համատեղ կյանքի քաղցր սկիզբը։ Բայց հենց առաջին երեկ ոյան, երբ մոտեցա նրան, նա մեղմ համբուրեց ճակատս ու ասաց, որ շատ հոգնած է։ Դա բնական թվաց։ Բայց օրերը անցան, շաբաթն երը՝ նույնպես… երեք ամիս անց էլ ոչինչ չէր փոխվել։
Նա շարունակում էր լինել նույն բարի, հոգատար մարդը, բայց զույգին բնորոշ մտերմությունից միշտ խուսափում էր։ Մի պահ սկսեցի մտածել՝ գուցե խնդիրը ես եմ։ Ինձ համեմատում էի ուրիշների հետ, կորցնում վստահությունս, տխրում ու անհանգստանում։
Փորձեցի խոսել նրա հետ, բայց նա միշտ ժպտում էր ու ասում.
«Չվախեցիր, մեր կյանքը դեռ առջևում է»։
Սակայն այդ խոսքերը թեթևություն չէին բերում։Երբ մի երեկո արդեն հասա փակուղի, որոշեցի անել մի բան, որից ամաչում էի. գաղտ նի տեսախցիկ դրեցի։ Ասացի նրան, որ մնում եմ մորս մոտ, և թողեցի տունը։
Անքուն անցկացրած գիշերից հետո առավոտյան շտապ վերադարձա։ Բացեցի տեսագրությունը…
Կարենը միայնակ էր նստած սենյակում։ Ոչ ոք չէր եկել։ Նա երկար ժամանակ լուռ նստել էր անկողնու ծայրին՝ թիկունքը՝ խորը տխրութ յամբ։ Այդ տեսարանը ինձ ցավեցրեց։ Ես չէի էլ պատկերացնում, որ նա այսքան փակ ու մենակ է։
Հետո նա վեր կացավ, բացեց պահարանը ու վերցրեց իմ կապույտ շղարշե զգեստը՝ այն, որով ես մեր առաջին հանդիպմանն էի։ Նա նս տեց, կռացավ ու զգեստը սեղմեց դեմքին։ Նրա այտերով հոսում էին արցունքներ…
Ես քարացա։Ոչ մի ուրիշ մարդ, ոչ մի գաղտնի կապ չկար։ Նա պայքարում էր ինքն իր հետ։ Հետո զանգ եկավ։ Նա խուլ ձայնով ասաց.
«Այլևս չեմ կարող… Սիրում եմ նրան, բայց այլևս չեմ կարող այսպես ապրել։ Չեմ ուզում նրան խաբել»։
Ու ես ամեն ինչ հասկացա։ Նրա լռությունը, իր մեջ փակվածությունը, անհասկանալի վախերը… Ամեն ինչ կապ ուներ այն ներքին պայ քարի հետ, որի մասին նա չէր համարձակվում խոսել։
Երեք օր չգիտեի՝ ինչ անել։ Սարսափելի ծանր էր։ Բայց հետո որոշեցի՝ չենք կարող այսպես շարունակել։ Ես նրան սիրում էի՝ իրական մարդուն, ոչ այն կերպարին, որը ներկայացվում էր շրջապատին։
Երբ նա վերադարձավ տուն, ես ոչինչ չասացի։ Պարզապես ձեռքը մեկնեցի ու ցույց տվեցի, որ գիտեմ։ Նա լռեց, հետո գրկեց ինձ ու սկս եց լաց լինել։Այդ պահին ես հասկացա՝ նրա մեջ ինչքան ցավ և վախ է եղել։
Նա պատմեց իր մանկության տարիների անհանգստությունների, ինքն իր հանդեպ տրվող կասկածների, վախերի մասին։ Նա չէր խաբ ում ինձ։ Նա պարզապես չէր կարողանում սիրած մարդու առաջ բացվել։
Ես ոչինչ չասացի՝ ընդամենը պահեցի նրան։ Ասացի, որ սիրում եմ, որ կողքին եմ, որ միասին կհասկանանք ու կհաղթահարենք ամեն ինչ։Այդ օրից մեր կյանքը փոխվեց։ Մենք դիմեցինք մասնագետի, խոսեցինք, սովորեցինք ընդունել իրար առանց դիմակների։ Մեր հարա բերությունը դարձավ ավելի հասուն, ավելի անկեղծ, ավելի խաղաղ։
Այսօր էլ միասին ենք։ Մեզ չի սահմանում ուրիշների կարծիքը։ Մեր ընտանիքը կառուցված է վստահության, բարության և փոխադարձ հարգանքի վրա։Ես այլևս այն շփոթված կինը չեմ։ Ես ուժեղ եմ, հանգիստ ու սիրով լի։ Եվ վերջապես գտել եմ իրական երջանկություն։
