Մեր ապրելու միակ միջոցը աշխատավարձն է, բայց մի քանի օր առաջ մի այնպիսի բան եմ գտել, որի հետևանքով կորցրել եմ քուն
ու խաղաղությունը․․․Չգիտեմ ինչ անեմ։Ես ու ամուսինս քսան տարի է միասին ենք: Մենք ապրում ենք համեստ, բայց խաղաղ կյան-
քով: Մենք երկուսս էլ աշխատում ենք նույն ընկերությունում: Գումարի հարց երբեք մեր մեջ չի եղել: Մենք պարզապես փորձեցինք
հույսներս դնել մեր աշխատավարձի վրա։Մոտ վեց ամիս առաջ Լևոնը որոշեց այլ աշխատանքի անցնել:
Քանի որ նա գործարանում հերթափոխով էր աշխատում,իր հանգստյան օրերին հնարավորություն ուներ մեկ օր ուրիշ տեղ աշխա-
տե-լու: Ես դեմ էի դրան: Ի վերջո, նա պետք է հանգս տանա:Բայց իմ խոսքերի վրա ամուսինս պար զապես ժպտաց և որոշեց անել
այնպես, ինչպես ինքն է ցանկանում: Լրացուցիչ աշխատանքում նրա պարտականությունները ներառում էր տարածքում ժամանա-
կին շրջայց կատարել և հերթափոխի ավարտին հաշվետվություն կազմել:
Սկզբունքորեն, դժվարություններ չկային, և նա առանձնա-պես հոգնածություն չէր զգում:Ի վերջո, այստեղ նա պատասխանատու է
միայն իր համար, ուստի նյարդայնանալու կարիք չկա: Այստեղ աշխատավարձը քիչ է, բայց այդ գումարն օգտագործվում է ընտանի-
քի հոգսերի համար: Մենք ունենք երկու ուսանող, ուստի ամեն ինչ գնում է նրանց վրա: Ես փորձում եմ հնարավորինս խնայել:
Ի վերջո, հոգու խորքում միշտ ավելի տաք ու հանգիստ է, երբ գիտեք, որ խնայողություններ ունենք:Այսպես էլ ապրում էինք: Տղանե-
րը սովորում էին, և երբեմն էլ կարող էին ինչ-որ բանով ուրախացնել իրենց:Մի անգամ, երբ ոչ ոք տանը չկար, ես որոշեցի ընդհանուր
մաքրում կատարել: Եվ նույնիսկ հասա այնտեղ, որտեղ մի քանի տարի չէի նայել:Պարզվեց, որ այս վայրը սանդուղքի մեր պահեստա-
րանն էր, որտեղ Լևոնը պահպանում էր իր գործիքների մեծ մասը, և այն իրերը, որնք մենք չէինք օգտագործում:
Այստեղ շատ սարդոստայն ու փոշի կար: Հետևաբար, ես որոշեցի հանել ամեն ինչ, մաքրել և նորից ամեն բան դնել իր տեղերում: Վե-
րադասավորելով արկղերը, ես գտա մի հին տուփ, որը մեզ էր մնացել Լևոնի տատիկից: Դա շատ հին էր, բայց ամուր ու գեղեցիկ: Ան-
գամ չեմ հիշում, թե երբ էր այն անհետացել իմ տեսադաշտից: Ձեռքս վեր ցնելով ՝ այն ոչինչ չէր կշռում: Ինձ հետա քրքրեց, թե ինչ է
դրա ներսում: Բացեցի կափարիչը և ապշեցի: Տուփի մեջ մեծ հաշվով՝ բավականին պատշաճ գումար էր: Ես անմիջապես դրեցի այն
տեղում:
Վերադառնալով բնակարան ՝ չգիտեի ինչ անել:Ես դեռ չգիտեմ: Ես չեմ կարող ամեն ինչ թողնել այնպես, ինչպես կա: Որտեղից է այդ
մեծ գումարը, իսկ եթե հանկարծ Լևոնը ինչ-որ խնդրի մեջ ընկնի դրա պատճառով: Այս մտքերն ինձ հանգիստ չէին տալիս: Նրա հետ
գումարի մասին խոսելը նույնպես սարսափելի է, քանի որ վախենում եմ վեճերից: Ես պարզապես չեմ կարողանում որոշում կայաց-
նել: Ո՞րն է շարունակելու լավագույն միջոցը, չգիտեմ․․․
