Աշնուն … Անձրևոտ, և ցուրտ եղանակ:Երրորդ օրն անձրևը թափվում է պատուհանից դուրս:Ես ուզում եմ տաք ծածկոցով փաթաթվել անուշաբույր սուրճի տաք բաժակով և այլևս չնայել պատուհանից:Դիանան ցնցվեց ան-սպասելի հեռախոսազանգից, գրեթե կեսգիշեր էր… «Ո՞վ է սա: Միգուցե ինչ-որ բան է մայրիկի հետ պատահել», — կինը վախեցավ:
-Այո, լսում եմ,- Անհանգիստ ասաց նա։
Դիանա, կներես ուշ ժամի զանգելու համար, Ինձ պետք է ամուսնության վկայականը: Ես մոռացա դրա մասին, երբ հեռացա։
— Հենց հիմա՞։ Գիշերվա կեսի՞ն: Մենք վաղը կհանդիպենք դատարանում: Ես քեզ կտամ փաստաթուղթը:
— Ոչ: Դու հնարավոր է մոռանաս այն: Դա ինձ համար շատ կարևոր է, որպեսզի մեզ վաղը բաժանեն: Ես հիմա կգամ դրա հետևից:
-Ոչ ես մենակ չեմ, հիմա չգաս։
-Ի՞նչ է նշանակում հիմա մենակ չեմ։
Դա քո գործը չէ։ Գնա մոտակա սրճարան, և ես թղթերը կբերեմ այնտեղ։Կինը վազեց հայելու առաջ: Չնայած Ռուսլանը նախկին է, բայց նա պետք է հասկանա, թե ում է կորցրել: Նրանք անսպասելիորեն բաժանվեցին: Հանգիստ, փոխադարձ ցանկությամբ:
Զույգը միասին ապրել է յոթ տարի: Դիանան շատ բան էր սպասում իր ամուսնուց, բայց ոչ դավաճանություն։ Երբ իմացավ, որ Ռուսլանը վազում է իր երիտասարդ սիրուհու մոտ, նա առաջինն էր, ով առաջարկեց ամուսնալուծվել։
Կինը սպասում էր ինչ-որ բացատրությունների, ներողություն խնդրելու: Բայց ամուսինն այլ կերպ էր գործում: Նա հապճեպ հավաքեց իրերը և հեռացավ առանց նույնիսկ հրաժեշտ տալու:
— Արի, Ջեք: Կտեսնես քո տիրոջը, — կինը դիմեց Լաբրադոր շանը: Նա ավելի շուտ ծալեց պոչը և արագ վազեց դեպի առջևի դուռը:
-Ջեք: Իմ տղա: Որքան ուրախ եմ,- Ռուսլանը գրկեց շանը: Շունն ուրախությամբ լիզեց տիրոջ դեմքը: — Ողջույն, Դին: Ցավում եմ, որ այս եղանակին ստիպված եղար դուրս գալ …
-Ոչինչ, դու ինձ նեղություն չես տվել: Ես ոչ թե քեզ համար եմ դուրս եկել, այլ որպեսզի քայլեցնեմ շանը: Ասաց կինը հպարտությամբ.
— Կարո՞ղ ենք գնալ սրճարան: Արի մի բաժակ սուրճ կամ թեյ խմենք: Ես շատ եմ կարոտում Ջեքին… ուզում էի որոշ ժամանակ լինել նրա կողքին:
-Մենք չենք կարող սրճարան մտնել շան հետ միասին։
-Բայց գիշեր է, շատ հաճախորդներ չեն լինի,- Ասաց տամարդը, աչքերը արագ թարթելով։
Փոքր վարձավճարով ՝ դռնապանը թույլ տվեց գիշերային այցելուներին շան հետ միասին մտնել սրճարան: Նրանք նստեցին սեղանի մոտ և սպասեցին իրենց պատվերին:
— Կներեք, բայց կինս թեյը կաթով է սիրում: Մի փոքր ավելացրեք խնդրում եմ: — Ռուսլանը դիմեց մատուցողին:
Նախկին կինը,- Ասաց Դիանան։
-Դեռ ներկայիս։ Այսօր մեր վերջին գիշերն է բաժանությունից առաջ։
Ջեքը պառկեց տիրոջ ոտեքրի առաջ և խաղաղ քնեց: Զույգը քննարկեց վաղվա ամուսնալուծությունը: Հանկարծ խաղաղ մթնոլորտը խաթարվեց մի քանի հարբած հաճախորդների կողմից: Երիտասարդները, հազիվ էին կանգնում ոտքի վրա, և մատուցողից խմիչք էին պահանջում:
— Ներողություն. Դուք սխալ հասցեով եք եկել: Մենզ մոտ միայն սրճարան է, այստեղ չկան ալկոհոլային խմիչքներ: Միայն թեյ ու սուրճ, — նրբանկատորեն բացատրեց մատուցողը:
— Ի՞նչ ես խոսում։ Ի՞նչ սրճարան: Արագորեն լցրու ինչ-որ բան, հակառակ դեպքում մենք այստեղ ամեն ինչ կավիրենք:
Դիանան տեսավ, թե ինչպես սկսեցին խաղալ Ռուսլանի դեմքի այտոսկրերը:
— Տղերք: Ժամանակը չէ՞, որ դուք տուն գնաք: Ձեր ծնողներդ հավանաբար մտահոգված են, որ այս ուշ ժամին դրսում եք, — Բարձր ասաց Ռուսլանը:
— Հեյ,հոպար… Վերցրու հավիդ և ինքդ էլ գնա տուն,- Ասաց խուլիգաններից մեկը:
Տղամարդը արագ կանգնեց տեղում։ Նա ուներ անհագ ցանկություն, այդ լակոտներին սրճարանից դուրս հա-նելու, բայց այդ պահին ներս մտավ մի ոստիկան և դուրս հանեց նրանց։ Դիանան բարկացավ նրա վրա, ասելով, որ ինչպես միշտ քիթը խոթում է ուրիշների գործերի մեջ։
-Ես պարզապես չեմ կարող հանգիստ նստել իմ տեղում, երբ ինչ-որ մեկը փորձում է քեզ նեղացնել,- Ասաց Ռուսլանը, և իչեցրեց հայացքը դեպի հատակը։
-Հիշեցի մեր առաջին հանդիպումը, քանի որ հենց նման խուլիգանների շնորհիվ մենք ծանոթացանք յոթ տարի առաջ,- Ժպտաց Դիանան։
Ամուսինները ծիծաղեցին և հիշեցին իրենց կյանքի երջանիկ օրերը։ Ինչ-որ պահի նրանք մոռացան, որ մի քանի ժամից պետք է օրինականապես ամուսնալուծվեն։ Ռուսլանը մոտեցավ Դիանային և ծնկի եկավ նրա առաջ։
-Ինչ ես անում, կանգնիր հենց հիմա,- Կամաց ասաց Կինը։
-Չեմ կանգնում, կմնամ այսպես, մինչև որ ինձ ներես։
-Ռուսլան մի խայտառակիր ինձ, ես հենց հիմա կգնամ այստեղից։
-Սիրելիս ես միայն նոր եմ հասկանում, թե որքան թանկ ես դու ինձ համար։ Ես վախեցա, որ այդ տղաները կմոտենան քեզ և կնեղացնեն, իսկ ես քո կողքին չեմ լինի։ Դին ես քեզ շատ եմ սիրում։
-Կանգնիր, գնանք տուն,- Ասաց կինը ժպտալով։
Նրանք դուրս եկան սրճարանից և իրար գրկած քայլեցին դատարկ փղոցով։ Ջեքը վազում էր նրանց դիմաց, և հասկանում էր, որ իր կյանքում նորից կլինեն երկու սիրելի տերերը։
