Մի գեղեցիկ աղջիկ գալիս է ծեր իմաստունի մոտ և հարցնում, թե ինչու են մարդիկ իր բարությանը պատասխանում չարությամբ․․․Իմաստունի պատասխանը պիտի իմանան բոլորը
Մի անգամ իմաստունի մոտ եկավ մի երիտասարդ աղջիկ: Նա հուզված էր, արցունքները հոսում էին: Իմաստունը հետաքրքրվեց, թե ինչ է աղջկան իր մոտ բերել, ու աղջիկը պատմեց իր պատմությունը:
-Ես չգիտեմ ինչ անել, ինչպես ապրել, — դողացող ձայնով սկսեց նա, — իմ ողջ կյան քի ընթացքում ես մարդկանց միշտ լավ եմ վերա-բերվել, ինչպես որ ցանկացել եմ, որ նրանք ինձ վերա բերվեն, ես ազնիվ ու անկեղծ եմ եղել նրա նց հետ, իմ սիրտը միշտ բաց է եղել բոլորի համար,և երբեք փոխաերնը ոչինչ չեմ ակնկալել, եթե նույնիսկ ստիպված եմ եղել զոհողության գնալ, բայց միշտ արժանացել եմ ծաղրանքի ու վիրավորանքի, չար մարդիկ պատրաստ են ինձ ծվեն-ծվեն անել, բայց չգիտեմ ինչու, հոգնել եմ, խնդրում եմ օգնիր ինձ:Իմաստունը ուշադիր լսում էր աղջկան, երբ նա ավարտեց, ասաց.
-Հանիր հագուստդ և մերկ դուրս գնա փողոց: — Ի՞նչ, ես նման բան չեմ կարող անել, մարդիկ կծիծաղեն ինձ վրա, պատկերացնում եմ ինչ կտածեն մարդիկ իմ մասին ինձ մերկ տեսնելով:
-Իսկ ինչո՞ւ ես հոգիդ մերկացնում մարդկանց առաջ, դու բացել ես քո հոգու դուռը և թույլ ես տվել, որ ցանկացած մարդ մուտք գործի այնտեղ: Մարդկային հոգին նման է հայելու, այնտեղ մարդիկ տեսնում են իրենց արտացոլանքը: Նրանք չեն ցանկանում ընդունել, որ դու իրենցից լավն ես, և ամեն գնով փորձում են քեզ իրենց նման դաձնել, որպեսզի դու նրանց պես պատաս խանես իրենց և հավա-սարվես նրանց:
Ես մի գեղեցիկ այգի ունեմ, ամեն օր ջրում եմ ծաղիկները, խնամում եմ, բայց երբեք չեմ տեսել թե ինչպես են բացվում այդ ծաղիկ-ները, այն ամենը ինչ ես տեսնում եմ ու զգում եմ նրանց գեղեցկությունն է ու անուշ բույրը:Ամեն օր ես հեռացնում եմ մոլախոտերը, որոնք փորձում են ամեն կերպ խեղդել գեղեցիկ ծաղիկները: Մոլախոտը գիտի, թե ամեն բույս իր նման մոլախոտ
