Մի կին գանգատվում էր, որ ամուսինը երբեք չի հիշում իր ծննդյան օրը, նույնիսկ մի ծաղիկ չի նվիրում․․․Իմաստուն առակ, որը պետք է իմանան բոլոր կանայք։Ամուսինը ընդհանրապես չի գնահատում իրեն։ Անգամ ծննդյան օրը չի շնորհավորել, սովորականի պես վիրավո րել է, նեղացրել։ Երեխաներն արդեն մեծ են, իրենց գործերն ունեն, մի հաղորդ ագրություն են ուղարկել ու վերջ։
Ու ահա նա նստած է տանն ու արտասվում։ 50 տարեկանն է լրացել, այդ տարիքում արդեն հասկանում է, որ բողոքելը լավ բան չէ։ Պար զապես այդպես է ստացվել, ներեք։ Մարդ չկա կողքին, որ խոսի, ու դրա համար էլ որոշում է կիսվել համաց անցում։Ու ահա մի կին գր ում է մեկնաբանություններում։
-Իսկ դուք որտե՞ղ եք ապրում։ Հա, նույն քաղաքից ենք։ Եթե ուզում եք, ես հիմա կգամ, ճանապարհին համեղ բուրգեր կգնեմ, հաց ու խո զապուխտ, հյութ ու շամպայն։ Կարտոֆիլ ֆրի էլ կբերեմ։ Մենք միասին կուտենք, հետո կգնանք կինո թատրոն։ Իսկ եթե շփվելու ցանկ ություն չունեք, ինքներդ պատվիրեք այդ ամենը։Կամ ավելի բարձրորակ սնունդ պատվիրեք։Գեղեցիկ հագնվեք, հարդարեք մազերը, դիմահարդարում արեք։
Գնացեք ֆիլմ կամ ներկայացում դիտեք։ Եվ ամենակարևորը՝ ուրախացեք։ Ուրախացեք, որ ապրում եք։ Թույլ մի տվեք գողանալ ձեր ծն նդյան օրը։ Յուրաքանչյուր օր նվեր է, յուրաք անչյուր օր՝ տոն է։ Ես դա աշխատանքի բերումով գիտեմ։ Ու կինը, որը գանգատվել էր, հարցնում է․
-Դուք երևի հոգեբան եք, հա՞։
-Ոչ, ես վերակենդանացման բաժանմ ունքում աշխատող բուժքույր եմ․․․
Սա ամենաճիշտ խորհուրդն էր, որը կարելի էր լսել ամեն օր կյանքի համար պայքարող մարդկանց տեսնող բուժքրոջից։ Բուժաշխատող ները մեզանից լավ գիտեն, թե մարդիկ դժվարին պահին որքան են ուզում ապրել․․․ Իսկ եթե ունեք նման հնարա վորություն, մի վատնեք ժամանակը տառապանքների վրա։ Ուղղակի ապրեք՝ ինքներդ ձեզ համար։
