Մոտ ընկերս ամեն շաբաթ պարտադիր գնում էր դեռևս երիտասարդ տարիքում կորցրած հոր գերեզմանին․ Կարծում էի, թե չի հա-
մակերպվում կորստի հետ, սակայն երբ իմացա իրականությունը․․․
Մի քանի տարի առաջ մեր գրա սենյակ նոր աշխ տող ընդուն վեց, 25 տարե կան երիտաս արդ։ Ես 28 էի, ընդհանուր շատ բան ու-
նեինք, նույն աշխար հայացքը։ Շաբաթական մի անգամ նա գնում էր հոր գերեզ մանին, ում կորցրել է 16 տարե կանում։ Բոլոր ըն-
կերները տպավոր ված էին, թե նա որքան է սիրել և շարունակում սիրել հորը։
Ընկերս միշտ ասում էր, որ ուզում է նմանվել հորը, փոխ-վել ու ավելի լավը դառ նալ․․․ և դա ստաց վում էր իր մոտ։Ժաման ակի ըն-
թացքում ընկերս կարողացավ սեփ ական բիզնեսը կառո ւցել, տուն գնել։Անկեղծ կա րող եմ ասել, որ նա արժանի պոտենցիալ փեսա-
ցու էր․ ուներ լավ աշխատանք, առողջ ապրելակերպ էր վարում, կարգա պահ ու արժանա պատիվ մարդ էր։ Թեկնածուներ շատ կա-
յին, բայց նա երկար ժամա նակ միայ նակ էր մնում։
Մի օր ընկերս ասաց, որ մի հիա նալի աղջկա հետ է ծան ոթացել։ Երջանկությունից փայլում էր։ Մենք ուրա խ էինք նրա համար։ Ըն-
կերս մեզ հետ էլ ծանոթացրեց իր ապա գա կնոջը․ լավ աղջիկ էր, խելացի, գեղեց իկ, բայց․․․ նա 2 տարեկան երեխա ուներ։Մի օր ըն-
կերական հավաքույթի ժամանակ անկեղծացանք և ասացինք մեր ընկ երոջը, որ այդքան ազատ աղջիկներ կան, ինչի՞ հա-մար է նա
ընտրել նման անցյալով աղջկա, այն էլ՝ միայնակ մոր։
Ընկերս լռեց մի քանի վայրկյան, հետո ասաց․
-Ես գնում եմ հորս գերեզմանին, արդեն 10 տարուց ավել։ Նա իմ լավագույն ընկերն էր, ճիշտ մարդու իմ օրինակը։Ես ուզում եմ նրան
նմանվել։ Հայրս ամուս նացել է մորս հետ, երբ ես 5 տարե կան էի։ Այսքան տարի անց բացի նրա նից ուրիշ հոր չեմ ուզում ճանաչել։
Նա է իմ հայրը, իսկ կենսաբանական հորս անունն էլ չեմ հիշում․․․
