Մորաքույրս որոշել էր գյուղից տեղափոխվել քաղաք և խնդրեց ժամանակավոր բնակվել մեր տանը, բայց ինչպես հետո պարզվեց ա-
մենևին էլ ժամանակավոր չէր․․․Ես ու ամուսինս նույն գյուղից ենք,հարս անիքից անմի ջապես հետո տեղափոխվեցինք Երևան: Սկզ-
բում վարձով էինք ապրում, աշխատում էինք, հետա հիփոթեքով տուն գնեցինք, երեխաներ ունեցանք:
Մի խոսքով, սովորական ընտա նիք ենք, ապրում ենք մեր գոր ծերով, հոգսերով, ոչ մե կին չենք խան գարում:Բնական է, գյուղում ու-
նենք բազմ աթիվ հարա զատներ ու ծանոթներ, ու նրանք բոլորը հա ճախ են մնում մեր տա նը, եթե քաղա քում գործեր ունեն: Մենք
բոլորին՝ անկախ նրա նից հեռու թե մոտ բա րեկամներ են, գրկ աբաց ենք ընդունում: Բայց համա ձայնեք, որ մարդ պիտի ամոթ ու
խիղճ ունենա:
3 ամիս առաջ մայրիկիս մորա քրոջ աղ ջիկը զանգեց ու աս աց, որ ամուսինն ու որդի ները Ռուսաստան են գնացել, իսկ ինքը գյուղի
տանը մնացել է միայնակ: Հիմա որոշել է գալ Եր ևան, գործ գտնել, ապրել վար ձով: Խնդրեց՝ մոտ 1 ամ իս մնալ մեր տա նը, մինչ աշ-
խատանք կգտնի ու կստանա առաջին աշխատավարձը: Այնքան էլ սրտովս չէր, չէ որ հարմար չէ, երբ տանդ երկար ժամանակ կողմ-
նակի մարդ է լինում, բայց ամուսնուս հետ խորհրդակցելուց հետո որոշեցինք օգնել:
Մեր տուն գալու առաջին օրը մորաքույրս գյուղից բերված խնձորով շատ համեղ թխ վածք պատրաստեց: Այսք անով լավ նորություն-
ները վերջանում են:Առաջին շաբաթվա ընթացքում նա ամեն օր գնում էր աշխատանք փնտրելու,գալիս կեսօրին, հայտնում, որ ոչինչ
չստացվեց ու մինչև քնելը պառկում բազմոցին՝ հեռուստացույցի առաջ: Պարբերաբար որոնումների ժամանակը կճատվում էր, իսկ
հետո դրանք առհասարակ դադարեցվեցին:Արդյունքում բանը հասավ նրան, որ մորաքույրս մեր ընտանիքի անդամներին հրահանգ-
ներ էր տալիս՝ երբ գալ, երբ գնալ, ինչ գնել ու ինչ պատրաստել:
Նա անդադար կրկնում էր,որ տանը մեծ է պետք,այլապես երիտաս արդները շատ են խառնվում:Մենք լուռ աղոթում էինք,որ նա վեր-
ջապես գործ գտնի ու գնա մեր տնից:Ամուսնուս համբեր ության բաժ ակը լցվեց 1 ամսից, երբ աղջիկս վերադ արձավ դպր ոցից, իսկ
մորաքույրս նույն պահին նրան ուղա րկեց խանութ՝ արևա ծաղկի սերմեր գն ելու: Երբ աղջիկս հրաժարվեց գնալ, նա մեզ ասաց, որ
անդաստիրակ ու երես առած երեխա ենք մեծացնում:
Ամուսինս չի հանդուրժում իմ կամ երեխաների հանդեպ վատ վերաբերմունք: Նա պահանջեց հավաքել իրերն ու վերադառնալ գյուղ,
ասաց, որ մենք էլ թույլ չենք տալիս ապրել մեր տանը:Արդեն բավականին երկար ժամանակ է անցել, ու գյուղի բարեկամներից դեռ ոչ
ոք չի զանգել, չի խնդրել գալ ու մնալ մեր տանը, բայց կարծում եմ, շուտով ամեն ինչ նորից կսկսվի:
