Նոր տարվա նախօրյակին ավտոբուսում պատահած այս դեպքը երբեք չեմ մոռանա․․․Տարեց տատիկին ոչ ոք չէր ցանկանում տեղ
զիջել։Տատիկին ոչ ոք տեղ չէր զիջում երթուղայինում, իսկ ինչ տեղի ունեցավ ուղղակի հրաշք էր․..Իմ գործընկեր Արմենը ամբողջ
երիտասրդությունն անցկացրել է սպորտով զբաղվելով՝ թեթև ատլետիկա, ֆուտբոլ, հոկեյ:
Բայց այժմ՝ 30 տարեկանում, ծնկների հետ կապված լուրջ խնդիրներ ունի, նրան շատ դժվար է քայլել, բժիշկները ոչինչ չեն կարողա-
նում ասել, իսկ վիրահատությունը շատ թանկ է, նաև պետք է Գերմանիա գնալ:Մեկ ամիս առաջ երթուղայինով վերադառնում էինք
աշխատանքից: Կանգառում մի աննկատ տատիկ նստեց, բացի Արմենից՝ նրան ոչ ոք տեղ չզիջեց:
Տատիկը շնորհակալություն հայտնեց ընկերոջս, ինչին նա ուղղակի ժպտաց: Բայց նրա համար կանգնելն այդքան էլ հեշտ չէ:Արմենի
համար ավելի հեշտ է քայլել կամ նստել, երբ նա անշարժ կանգնում է, նրա մոտ սարսափելի ցավեր են սկսում: Եվ ահա նա կանգնած
է, քիչ է մնում, որ ցավից ուշագնաց լինի, տատիկը նկատեց դա և ձեռքը դրեց նրա ծնկներին: Արմենը մի փոքր ամաչեց, բայց մի րո-
պե անց ցավը թեթևացավ:
Մի քանի կանգառից մենք իջանք: Ընկերս չէր կարողանում հանգստանալ, ոտքերում այդպիսի թեթևություն նա վաղուց չէր զգացել:
Թե դա ինչ էր՝ կախարդանք թե ինքնաներշնչանք, պարզ չէր, բայց Արմենը արդեն մեկ ամիս է ոտքերում ցավ չի զգում…
