Ողջ կյանքս սկեսուրս ինձ հանգիստ չի տվել․ Այժմ ամուսինս ու նրա քույրը պահանջում են, որ․․․ինչ անեմ, չգի տեմ
Արդեն 17 տարի ամուսնացած եմ։ Այս բոլոր տարիների ընթացքում սկեսուրս իմ հանդեպ ատելությամբ է լցված եղել։ Ինչպես կարողանում՝ բամբասում էր իմ մասին, երեխ աներիս ասում, որ հայրն իրենց շուտով կլքի, ամուս նուս միշտ իմ դեմ էր տրամադրում։
Ես այնքան շատ եմ արտասվել նրա պատճառով, այնքան անքուն գիշեր ներ եմ անցկացրել, մտածմունքներն ու ցավը ինձ հանգ իստ չէին տալիս։ Իսկ վերջ երս էլ սկե սուրիս մետ ին սուլտ եղավ։ Նրա մարմ նի կեսն այժմ ան շարժացած է։Նա ոչ մի բանչի կարողանում ինքնուրույն անել,տեղից բոլորովին չի շարժվում։Իսկ հիմա նա պետք չէ հարազատ աղջկան, ով զբաղված է իր գործերով և ընտանիքով։
Ամուսինս էլ պահանջում է, որ մոր խնամքը ես վեր ցնեմ ինձ վրա, իսկ ես չեմ ուզում։Ինչու՞ պիտի ես օր ու գիշեր խնամեմ մի կնոջ, ով պետք չէ նույնիսկ հարազատ դստերը, ով այ դքան տարի թունավորել է իմ կյանքը։ Ես առա ջարկեցի վաճառել սկեսուրիս բնակա րանը և այդ գումարով հատ ուկ մասնագիտացված հիվ անդանոցում նրա համար բուժում ապահովել։
Բաց ոչ մեկ չի ուզում այդպես։ Տալս ասում է, որ մոռանամ բնակարանի մասին։ Իհարկե, նա իր ժառանգության մասին է մտածում։Ինձ վրա ճնշում են գործադրում, որ ես պիտի, պիտի ու պիտի․․․ Բայց ինչի՞ համ ար։Երեկ ես առաջարկեցի իմ պայմանը․ սկես ուրս տունն ինձ նվիրատվություն է անում, բայց կոնկրետ ինձ, ոչ թե երեխանե րիս, ես էլ նրան պատշաճ խնամում եմ մինչև լիարժեք ապա քինվելը, իսկ դա կ արող է տարիներ տևել։ Իսկ ինձ ասացին, որ դա անամոթություն է։
Իսկ մի՞թե անամոթություն չէ հարազատ մոր պատասխանատվությունն ուրիշների վրա գցելը։Չէ որ ես հրաժար վում եմ նորմալ կյանքից, համաձայնվում եմ այդ կնոջը խ նամել նորածին երեխայի պես՝ աչք փակելով այն բոլոր վատութ յունների վրա, որ ստացել եմ նրանից 17 տարի շար ունակ։
