Չեմ հաuկանում, ոնց ա լինում, որ էն ծնnղին, որ բան չի անnւմ իր երեխաների համար, ձեռների վրա են պահnւմ, իuկ դու կյանքդ դնում եu նրանց համար, մեծանnւմ են ամեն մեկը իրա յանը քաշած ապրnւմ․․․Էս կյանքում արդարություն չկա: Հա, հա ճիշտ եմ ասում: Ես մի հարևան ունեմ:
Սաղ կյանքը խ աբար չի եղել երեխեքը ոնց մեծացան, ոչ աշխատում էր, ոչ մտածում էր երեխեն ուտելու կամ հագնելու բան ունի: 18
տարեկանից էլ հանեց քցեց դուրս, թե գնացեք աշխատեք, ձեզ պահեք,հերիքա ինչքան ես ձեզ պահել եմ (եփած հավի ծիծաղնել կգա,
իբր կո տոր վել էր պահելով):
Բայց էսօր երեխեքը տեսնեք ոնց են պահում, ուշադիր են, հոգատար, ձեռքերի վրա են պահում: Ես սաղ կյանքս ամեն ինչ արել եմ երե խեքիս համար:Լավ ապրել են, ընտիր հագել են,ոչ մի բանից զուրկ չեն մնացել,լավ բուհում սովորել են, հետո էլ ամեն մեկին տուն, մեքե նա եմ տվել: Բայց էսօրվա օրը մենակ նստած եմ:
Չեն էլ հիշում իմ մասին: Ուզում եմ հասկանամ, ի՞նչն եմ բաց թողել, որտե՞ղ եմ սխալվել: Ասում են, երեխեն ծնողից ա սովորում:Էդ դեպք ում պիտի ինձանից հոգատարություն սովորած լինեին:Իրանք տեսել են ես ինչ ուշադիր եմ եղել իմ ծնողների հանդեպ:
Մի անգամ խոսքի մեջ ասեցին, ի՞նչ ես արել որ, հլը տես ուրիշ հերեր ինչեր են անում: Երևի լավ հեր չեմ եղել, պիտի սո ված թողնեի, պա տռված շորերով ման գային, 5 տարի նույն կոշիկը հագնեին, որ լէսօր ինձ գնահա
տեին:
-Էէէէհ, էս աշխարհում արդարություն չկա: Ես էս աշխարհից կգնամ շատ ծանր սրտով:
