Վթարի ենթարկվելուց հետո ամուսինս հեռացավ ինձանից ասելով, որ ես չեմ կարող ապագա ունենալ, բայց ես չհանձնվեցի ու․․․Ահա
թե ինչ եղավ դրանից հետո։Հավանաբար, վաղ թե ուշ բոլորը մտածում են,թե ինչպես սկսել կյանքը զրոյից: Ոմանց համար բավական
է ամբողջ կամքը բռունցքի մեջ վերցնել և անել առաջին քայլը։Իսկ ինչ-որ մեկը չի կարողաում որոշում կայացնել,քանի դեռ չի հանդի-
պել մի մարդու, ով կօգնի նրան այս հարցում:
Երբ վթարի ենթարկվեցի, ամուսինս ինձ լքեց հետևյալ խոսքերն ասելով՝ «Ես դեռ պետք է ապրեմ և վայելեմ կանքը, բայց դու ապա-
գա չունես»։ Այո, ես երկար մնացի հիվանդանոցում, հետո նստեցի անվասայլակ ու գնացի տուն։ Ես հատուկ խնամքի կարիք ունեի,
բայց միշտ գիտեի, որ վաղ թե ուշ ամեն ինչ կավարտվի։Բայց ամուսինս այլ կերպ էր մտածում։ Նա ինձ նայում էր խղճահարությամբ
և զզվանքով։ Ես սարսափելի վիճակում էի, բայց դիմացա: Ես հավատում էի, որ մի օր կհասկանամ, թե ինչպես սկսել կյանքը զրոյից,
և կանեմ դա։
Վթարից հետո սկեսուրս առաջարկեց որոշ ժամանակ խնամել աղջկաս, մինչև ես կազդուրվեի և ես համաձայնեցի, որովհետև նրան
նայող չկար։ Եվ ես չէի ուզում, որ աղջիկս ինձ տեսնի նման սարս ափելի վիճակում։Կամաց-կամաց սկ սեցի ուշքի գալ։ Եվ իմ առջև
հայտնվեցին բազմաթիվ նոր չլուծված խն դիրներ։ Օրինակ՝ աշխ ատանքի ու փողի բացակ այություն։ Ժամանակին աշխա տում էի
տեքստիլի գործարանում, իսկ հիմա դա հնարավոր չէ։ Ամեն երեկո ես գնում էի տան մոտ գտնվող այգի կամ պարզապես նստում էի
բակում:
Մի անգամ այնտեղ պատահաբար հանդիպեցի Անդրանիկին՝ իմ վաղեմի ծանոթին։Մենք ծանոթեցել էինք համալսարանում,բայց այդ
ժամանակ ես նոր էի ամուսնացել, և մեր շփումը ընդհատվեցԱնդրեյը ցնցվեց, երբ իմացավ իմ պատմությունը։ Ես նրան թեյի հրավի-
րեցի և նա ինձ առաջարկեց կես դրույքով աշխատել իրենց խմբագրությունում։ Հնարավոր էր տնից աշխատել, և ես շատ ուրախա-
ցա և հաճուքով համաձանեցի։Ինձ իմ աշխատանքին ավելի լավ ծանոթացնելու համար Անդրեյը սկսեց ավելի հաճախ այցելել ինձ։
Ես տեսնում էի, թե որքան է նա մտահոգվում իմ առողջութամբ։ Երբեմն նա պատահաբար դիպչում էր ձեռքիս, իսկ հետո սկսում էր
իր օգնությունն առաջարկել տնաին գործերում։ Ես ամաչում էի, բայց,անկեղծ ասած նա ինձ դուր էր գալիս։Ինչ-որ պահի նա խոստո-
վանեց, որ ինձ սիրել է դեռ համալսարանի տարիներից սկսած։ Իսկ հետո երբ ես ամուսնացա,նա ուղղակի անհետացավ իմ կյանքից:
Բայց հիմա, երբ այստեղ է, իմ կողքին, հասկանում է, որ սիրում է առաջվա նման։
Այս խոստովանությունն ինձ խորապես հուզեց. Ես չէի ուզում շտապել, բայց որքան շատ էի Անդրանիկի կողքին, այնքան ավելի էի
համոզվում, որ նա հենց իմ տղամարդն է։ Մի քանի ամիս անց մենք օրինականացրեցինք մեր հարաբերութունները և սկսեցինք մի-
ասին ապրել։ Նրա շնորհիվ ես վերջապես կարողացա ետ վերցնել աղջկաս և մտածել իմ առողջութան մասին։Ինչ-որ պահի ես սկսե-
ցի զգալ ոտքերս։ Շատ էր ցավում, բայց ես հասկացա, որ եթե ինչ-որ բան եմ զգում, ուրեմն հնարավորություն ունեմ ապաքին-վելու։
Սկսվեց վերականգնողական երկար շրջան։ Ես աշխա տում էի հեռակա կարգով և խնամում աղջկաս, Անդր անիկն աշխատում էր
ամբողջ ընտանիքի բարօրության համար։ Ի դեպ, նա անմիջապես սիրեց և ընդունեց երեխայիս։Կյանքը կամաց-կամաց սկսեց լա-
վանալ, մինչև ինչ-որ պահի նախկին ամուսինս թակեց մեր դուռը։ Նա ասաց. «Ներիր ինձ, խնդրում եմ։ Ես այնքան սխալ էի քո հան-
դեպ»։ Ես պարզապես խղճացի նրան և ասացի. «Կներես, բայց ես դեռ պետք է ապ րեմ և վայելեմ կանքը, իսկ դու ապագա չունես։
Հեռացիր»։ Ես շրխկացրեցի դուռը նրա դեմքին և մտա տուն։
Կյանքը շարունակվում է։Երբեք չգիտես, թե ինչի կարող է հանգեցնել վաղեմի ծանոթի հետ պատահական հանդիպումը։ Ինձ համար
դժբախտ պատահարն ու ստացած խդիրն ավելի շատ փորձություն դարձավ ինձ համար։ Սակայն հենց դրա շնորհիվ ես գտա իսկա-
կան կանացի երջանկություն։
