Տանը սովորականի պես հեռուստացույց էի դիտում, երբ դուռս թակեցին․ Բացեցի՝ մի կին էր կանգնած ասաց, որ հղի է ամուսնուցս․․․…և կարծես եռման ջուր լցվեց ինձ վրա: Այդ պահին չիմացա ինչ անել, ուղղակի դուռը փակեցի նրա առաջ: Ես մինչ օրս հիշո ւմ եմ այդ խեղճ հայացքը և աչքերի լղոզ ված շպարը…
Ես տեսա պատո ւհանից, թե նա ինչպես դուրս եկավ շքամուտքից, նստեց շենքի դիմացի նստարանին: Մեծ դժ-վարությամբ էր քայլում, հղիության վերջին շրջանն էր:Երբ երեկոյան եկավ ամո ւսինս, ես չսպասեցի, որ նա ա-ռաջ գա: Միջանցքում ասացի, որ իր սիրուհին էր եկել.
-Սիրուհիդ էր եկել, ասաց, որ քեզանից հղի է:
Ինձ պետք էր, որ ամուսինս անակնկալի գա, որ ես իր ռեակցիայից հաս կանամ, նա ստում է թե ոչ: Ամուսինս մի պահ քարացավ, իսկ հետո ծիծ աղելով ասաց.
-Ի՞նչ ես խոսում: Իմ կյանքում ոչ ոք չկա: Ես միայն քեզ եմ սիրում:
Բայց ես հենց այդ ծիշաղից էլ հասկացա, որ նա ստում է: Մի քանի օր անց իմացա, որ մինչև ես աշխատում էի երկու հերթափոխով, որ ապահովեմ այդ անպետքին, նա հանդիպում էր երիտասարդ աղջկա հետ:
Այսքանով մեր ընտանեկան կյանքն ավարտվեց: Ցավալի էր, բայց սա է մեր իրականությունը…
