Տարեց կինը կրծքին էր սեղմել շորերով լի կապոցը և տագնապահար աղոթում էր, որ հարսը իրեն ծերանոց չտանի․․․Հանկարծ ավ-տոմեքենան կանգ առավ մի անծանոթ վայրում
Ցավոք, շատ դեպքե րում տարեցների կյանքը այնքան էլ լավ չի դասավորվում:Նրանց լքում են այն մարդիկ, ում համար իրենք ժամա-նա-կին պատ րաստ էին ամեն ինչի:Մի կին կա, անունը Մարիա: Նս տած էր տանը, երբ անսպասելի վերա դարձավ հարսը ու ասաց.
-Հավաքիր իրերդ, ինչն առաջին անհրաժեշտության է, մի տեղ պիտի գնանք:
-Ու՞ր ենք գնում:
Բայց պատասխան չհնչեց:Երբ կյանքից վաղաժամ հեռացավ Մարիայի որդին, նա սկսեց իրեն անպետք զգալ:Որդու բուժման համար գումար ունենալու համար վաճառել էր բնակա րանը, տեղա ոխվել հարսի տուն, որը նրան ծնող ներն էին նվիրել ու որտեղ էլ ժամա-նակին բնակվում էր որդու ընտանիքը:Բայց ոչ մի գումար, ոչ մի դեղեր ու բուժումներ չփրկեցին նրա միակ որդու կյանքը:
Այդ ժամա-նակվանից Մարիան մնաց հարսի տանը, էլ գնալու տեղ չուներ:Բայց չէ որ ինքը հասկանում էր, որ վաղ թե ուշ պիտի հե-ռանա այստեղից:
-Հիմա որ գնանք, էլի կկարո ղանա՞մ տեսնել Մարիամիկիս,-հուսա հատված հարցրեց Մարիան:
-Իհարկե հարսը զարմացած էր նրա հարցից:
Ամբողջ ճանա պարհին Մարիան անհան գսիտ էր, տեղը չէր գտնում: Մի քանի իր երով տոպ րակը սեղմել էր դոշին ու անդադար ա-ղոթում էր, որ միայն թե ծեր անոց չգնան:Կես ժամ անց նրանք հաս ան Երևա նին կից գտնվող փոքր գյուղ: Հարսը բռնեց սկեսուրի ձեռքից, օգնեց իջնել մեքենայից:
Ի զարմանս նրա, ոչ թե ծերանոց էր, այլ փոքր սեփական տուն:Պարզվեց, որ հարսը իր հանգուցյալ ամուսնու ծննդյան օրը որոշել էր սկեսուրին մի փոքր ուրախացնել:
-Ես վաճառել եմ մեր բնակարանը, սա գնել եմ քեզ համար: Ամո ւսինս հաճախ էր ասում, որ ուզո ւմ է քեզ այս պիսի տուն նվիրել, որ միշտ երազել ես դրա մասին: Բայց նա չհասցրեց. հիմա ես եմ անում իր փոխարեն:
Մարիամիկը 2 ամսից կամո ւսնանա, ինձ համար էլ 1-սենյականոց բնա կարան եմ գնել, մեծ տունն ինչի՞ս է պետք:Խոստանում եմ՝ քեզ հաճախ այցելել, մի մտածիր, քեզ չեմ մոռանա: Ես հո տեսնում եմ, որ իմ ներկայությամբ քեզ ազատ չես զգում. Խաղաղ ապրիր:
