Տարիներ առաջ առանց երկար մտածելու լքեցի ամուսնուս ու երեխաներիս․ Այժմ կյանքիս օրերը անցկացնում եմ ծերանոցում․․․Եթե
50 տարի առաջ իմանայի, որ ծերության օրոք կհայտ նվեմ ծերանոցում, այլ կերպ կա պրեի:Այժմ ես 80 տարեկան եմ: Երբ 30 տարե-
կան էի, ցանկանում էի լավ կյանքով ապրել:
Եվ ես ընկա վատ շրջապատ: Ճիշտ է նրանք գողա նում էին, բայց միշտ գո ւմար ունեին և միշտ ընթրո ւմ էին ռեստորաններում:Ինձ
դա դուր էր գալիս: Կյանքն ավելի ուրախ էր անցնում: Ես լքեցի ամուսնուս և երկու երեխա ներիս: Որոշեցի ես էլ նման կյանքով ապ-
րել: Մեզ բռնում էին, ազատազրկում էին, մենք դուրս էինք գալիս և շարունակում նույն կյանքով ապրել:
Ինձ այդ ամենը շատ էր դուր գալիս: Բայց այդ ժամանակ չէի էլ մտածում, որ երիտասարդությունը հավերժ չէ, որ այդ ամենը մի օր
ավարտվելու է: Եվ ահա հիմա ես ծեր եմ ու հիվանդ եմ: Եվ ոչ ոքի պետք չեմ:Արդյունքում ազատազրկված եմ եղել 25 տարի: Դուրս
եկա ծերացած և հիվանդ: Նախկին կյանքից ոչինչ չի մնացել:
Ես չեմ ճանաչում այս աշխ արհը: Այժմ ծերանցում եմ՝ սահմանափակ հնարավո րություններով մարդ կանց կողքին:Մենք բոլորս մո-
ռացված և անպետք մարդիկ ենք:Ես իհար կե շատ եմ ուզում տեսնել երեխա ներիս, նրանցից ներողություն խնդրել, բայց մեր հին
տան փոխա րեն հիմա նորակ առույց շենք է, նույնիսկ պատկերացում չունեմ նրանց գտնվելու վայրի մասին:
