Քաղաքում սովորելու ընթացքում իմ կամքից անկախ սկսեցի ավելի քիչ շփվել ընտանիքիս հետ․ Մի որոշ ժամանակ անց մորիցս մի
ծանրոց ստացա․ Բացելով այն՝ չկարողացա զսպել արցունքներս․․․Ես ծնվել և մեծացել եմ մի փոքրիկ քաղաքում: Մանկուց մտածել
եմ, որ չափահաս կդառնամ, գնամ սովորելու մեծ քաղաքում, ես կդառնամ հաջողակ կին:Եվ, ինչպես ես երազում էի, այնպես էլ կյան-
քս դասավորվեց:Ավարտեցի դպրոցը և գնացի ԲՈՒՀ-ում սովորելու:
Մինչ օրս հիշում եմ, թե ինչպես է անհանգստանում մայրս, թե քանի համեղ կարկանդակ է նա ճանապարհի համար ինձ հետ դնում:
Ինձ հաջողվեց միանգամից երկու համալսարան ընդունվել, բայց ես ընտրեցի այն մեկը, որը հանրակացարան ուներ: Իմ երջանկութ-
յանը չափ ու սահման չկար:Այո, սկզբում բավականին դժվար էր՝ գումարս քիչ էր, ընթացիկ ծախսեր․․․:
Բայց ես աշխատանք ստացա: Ես համարյա չէի քնում՝ առավոտյան սովորում էի, երեկոյան աշխատում և գիշերը սովորում դասերս:
Եվ այսպես ես ապրում էի:Ես չէի ընկճվում, քանի որ դա իմ երազանքն էր: Ես հիացա գեղեցիկ քաղաքով և չցանկացա վերադառնալ
հայրենի փոքրիկ քաղաք: Անցան տարիներ։ Ժամանակի ընթացքում սկսեցի ավելի ու ավելի քիչ հաղորդակցվել ընտանիքիս հետ:
Երբ մայրս իմացավ, որ կոշիկները հնացել են, նա ինձ նվեր ուղարկեց տուփով կոշիկներ: Ես շատ ուրախացա․․․Անմիջապես բացեցի
տուփը:Բայց ես այնտեղ այլ բան տեսա՝ այնտեղ իմ սիրած կարկանդակներն էին․․․Ես նայեցի,և ուղղակի չկարողացա զսպել արցուն-
քներս: Այդ պահին զգացի,որ ահավոր կարոտել եմ մայրիկիս:Ես ինձ մեղավոր էի զգում այն բանի համար,որ հաճախ չեմ զանգել նրա
հետ և, ընդհանրապես, ընտանիքիս հետ սկսել եմ շատ քիչ չփվել: Եվ ես որոշեցի՝
Արձակուրդին անպայման կգնամ ընտանիքիս տեսակցության․․․Նրանք ինձ համար շատ կարևոր մարդիկ են
