Օրերից մի օր հայրիկիս հարցրեցի, թե կյանքում երբևէ լացե՞լ է․․․Պատասխանի ինձ ապշեցրեց, ես նման պատասխան չէի սպասում
Ինչպես ասում են,տղամարդիկ չեն լացում:Եվ գիտեք,ես երբեք չեմ տեսել, որ հայրս լաց լինի:Նա միշտ եղելէ ուրախ և կայտառ մարդ:
Հետևաբար, մի օր ինձ շատ հետ աքրքրեց, արդյոք հորս կյանքում եղել են այնպիսի իրա վիճակներ, երբ նրա աչքերում արցունքներ
են հայտնվել:
Եվ հետո մի երեկո մենք երկար զրուցեցինք, ինչ-որ պահի զրույցի թեմաներն ավարտվեցին: Այդ ժամանակ էլ ես հայրիկիս հարցրե-
ցի, արդյոք նա երբևէ լաց եղե՞լ է, քանի որ ես նման դեպք չէի հիշում:Հայրս մտածեց այդ մա սին և ասաց. «Մի անգամ պատահել է»:
Նա սկսեց ինձ պատմել, որ երբ ես դեռ շատ փոքր էի՝ 2,5-3 տարեկան, հետաքրքրության համար նա իմ առջև դրել էր 3 առարկա՝ սո-
վորական գրիչ, թղթադրամ և խաղալիք: Նրա համ ար հետաք րքիր էր, թե ես դրանցից որ մեկը կընտրեմ: Այս ընտրությունը պետք է
որ ինչ-որ բան ասեր իմ բնավորության ու հակումների մասին: Հավան աբար, ես պետք է ընտ րեի այն, ինչն ամենաշատը կգնահա-
տեմ մեծահասակ դառնալիս:
Գրիչը միտքն է, գումարը դե արդեն պարզ է, իսկ խաղալիքը `անզգո ւշություն և զվարճանք:Այդ պահ ին նա ժպտաց և ասաց, որ դա
անում էր պարզ հետաքրքր ասիրությունից և ձանձր ույթից դրդվ ած: Բայց, այնուամենայնիվ, հորս շատ էր հետաքր քրում, թե ինչ
կընտրեմ ես:
Հետո ես ուղղակի նայել եմ իմ առջև դրված իրերին: Իսկ հայրս նստած իմ դիմաց սպասել է ընտրությանս: Հետո, ըստ նրա, ես սկսել
եմ հանգիստ սողալ իմ առջև դրված իրարի մոտ, շրջանցլ դրանք և (հայրս անհամ բերությունից այրվում էր), ամուր բռնել հորս ձեռ-
քերից:Հայրս ակնհայտորեն չէր սպասում նման ընտրության: Բայց ես դա արեցի, նույնիսկ եթե անգամ չէի գիտակցում, որ մասնակ-
ցում եմ արտասովոր փորձի: Սա առաջին և միակ դեպքն էր, երբ հայրս լացել էր աչքերիս առաջ …
