Օրեր առաջ տրանսպորտով գնում էի տուն․ Կանգառներից մեկում մի երիտասարդ աղջիկ բարձրացավ՝ երկու փոքր երեխաների
հետ, մեկը մանկասայլակի մեջ էր նստած․․․Երեկ երեկոյան ավտոբուսով գնում էի տուն: Մի կին բարձրացավ՝ երկու երեխաների
հետ, փոքրը մանկասայլակի մեջ էր:
Կինը չարչարվում էր, չէր կարողանում բարձրացնել մանկասայլակը:Միանգամից մի քանի երիտասարդներ տեղից վեր կացան, շտա-
պեցին օգնել:Բարձրացան: Հանկարծ մեծ երեխան՝ ով երևի 3 տարեկան էր, ընկավ:
Մի ուրիշ աղջիկ արագ գնաց նրա մոտ, բռնեց ձեռքից, օգնեց կանգնել:Մինչ այդ մայրիկը մանկասայկն էր հարմար տեղ կանգնեց-
նում: Ազատ տեղ չկար, և մի տատիկ իր տեղը զիջեց փոքր տղայի: Միջին տարիքի տղամարդը՝ տեսնելով կանգնած տատիկին, վեր
կացավ և նրան տեղ տվեց:
Հետո մայրիկը սկսեց ձեռքով մաքրել երեխայի հագուստը, և նրա կողքին նստած կինը պայուսակից խոնավ անձեռոցիկ հանեց և
տվեց:Մինչ երիտասարդ մայրիկը տղայով էր զբաղված, սայլակի մեջ նստած աղջնակը սկսեց կամակորություն անել և լացել:Նրա
կողքին մի աղջիկ կար կանգնած, և նա սկսեց հեռախոսով նկարներ և մուլտեր ցույց տալ, որ փոքրիկը հանգստանա:Բոլոր ուղևոր-
ները հետևում էին ընտանիքի արկածներին:
Վերջապես նրանք հասան իրենց կանգառ: Կինը նույնիսկ չհասցրեց փորձել իջեցնել սայլակը, երկու երիտասարդներ արեցին դա
նրա փոխարեն:Կինը կանչեց որդուն, և նստած ուղևորների օգնությամբ երեխան հասավ դռան մոտ, պտտվեց և բարձր ասաց.
-Շատ շնորհակալ եմ ձեզ:
Բոլորը ժպտացին և ձեռքով արեցին: Ոչ մի արտառոց բան չի եղել, ոչ մի մեծ իրադարձություն չկա, բայց ներսումս այնքան ջերմ
զգացողություն մնաց այդ ուղևորությունից հետո:
