12 տարվա համատեղ կյանքից հետո կինս ինձ մի տարօրինակ առաջարկ արեց․ Նա ասաց, որ․․․
Ես ու կինս արդեն 12 տարի մի-ասին էինք ապրում, երբ նա ցանկացավ, որ մի ուրիշ կնոջ հրավիրեմ ընթրիքի և կինո: Նա ինձ ասաց.
-Ես քեզ սիրում եմ, բայց և գիտեմ, որ մի կին կա, ով նույնպես սիրում է քեզ և ցան կանում հետդ ժամ անակ անցկացնել:
Կինս խոսում էր մորս մասին: Հայրս մահա ցել է 19 տարի առաջ, և մայրիկս այդքան տարիներ միայնակ է ապրել:Այդ երեկո ես զանգե ցի մորս, որ նրան հրավիրեմ ընթրիքի:
-Ի՞նչ է պատահել, քեզ հետ ամեն ինչ լա՞վ է, — առաջին բանն էր, որ ասաց մայրս:
Հետո նա ասաց, որ շատ է ցանկանում ինձ հետ ժամանակ անցկացնել, ես նրա ձայնից զգացի, որ շատ ուրախացավ:
-Ես ընկերուհիներիս ասել եմ, որ որդուս հետ այսօր ռեստորան եմ գնալու, նրանք բոլորը մի քիչ նախանձեցին ինձ, -հպարտությամբ ասաց մայրիկս, երբ հաջորդ օրը մեքենայով գնացի նրա հետևից:
Մենք գնացինք ռեստորան: Երբ ես տվեցի մենյուն մայրիկիս, նա մեկ-երկու րոպե նայեց և վերադարձրեց ինձ, ասաց, որ ինքս մի բան ընտրեմ: Մորս աչքերը լավ չէին տեսնում…Հետո մայրիկս նայեց ինձ և թախծոտ ժպտալով ասաց.
-Երբ դու փոքր էիր, մենյուն ես էի կարդում քեզ համար, դու այդ ժամանակ չգիտեիր տառերը…
Մենք տարված զրուցում էինք, այնքան կարոտ կար մեր մեջ, և մեծ տխրություն, որը պարբերաբար փոխարինվում էր ուրախութ-յամբ: Անբացատրելի զգացմունք էր: Պատահաբար նկատեցինք, որ կինոյից ուշացել ենք:Երբ ես նրան տարա տուն, մայրս ասաց.
-Ես քեզ հետ ևս մի անգամ կգամ ռեստորան: Բայց այս անգամ ես եմ քեզ հրավիրում:
Ես համաձայնեցի:Մի քանի օր անց մայրս մահացավ սրտի կաթվածից…դա այնքան անսպասելի էր, որ ես նրա համար ինչ-որ բան անելու հնարավորություն չունեցա…Մորս տանը մի երկտող գտա, որտեղ գրված էր.
-Ես այն նույն ռեստո րանում սեղան եմ պատ վիրել և վճարել եմ հաշիվը: Կտրոնը ծրարի մեջ է: Ես վստահ չեմ, որ կկարողանամ կրկին ընթրել քեզ հետ, այնուամենայնիվ, երկու հոգու համար եմ վճարել: Քեզ և կնոջդ համար:
Երևի չեմ կարողանա բացատրել, թե ինձ համար ինչ էր նշանակում այն ընթրիքը…
Որդիս, ես սիրում եմ քեզ…
