20 տարի անընդմեջ զրկելով ինձ ամեն ինչից գումար եմ խնայել,իսկ այժմ այն ծախսվում է անշնորհակալ ամուսնուս բուժման վրա․․․
Ճշմարտություն է, որ «Տիրոջն ուղղված ճանա պարհներն անփոփոխ են»: Երբեք չէի մտա ծում, որ ես կհայտ նվեմ նման իրավիճա-կում:Ես 62 տարեկան եմ, ունեմ ամուսին, երկու մեծահասակ որդի, ովքեր ապրում են իրենց կյանքով: Նայելով ինձ կողքից, ոչ ոք չի հասկանա, որ ինձ շատ մտքեր են տանջում:Ամբողջ կյանքս աշխատել եմ որպես հաշվապահ, նախկինում մեծ ձեռնարկությունում, իսկ այժմ փոքր խանութում:
Պատահեց այնպես, որ իմ մասնագիտական կյանքը շատ ավելի լավն էր դասավորվել, քան անձնականս: Չնայած ամուսնացած ենք գրեթե 35 տարի, բայց ես երբեք ինձ ապահով չեմ զգացել ամուսնուս կողքին: Խոստո վանում եմ, որ սեր չկար, տարիքից ելնելով, ես ուզում էի երեխաներ ունենալ …Ամուսինս միշտ կոպիտ էր և սառը, բայց ես փակում էի աչքերս,հիմնականում երեխաների պատճա-ռով:
Աստիճանաբար ավելի շատ ագրեսիա առաջ ացավ, և ինչ-որ կերպ ես ինքս որո շեցի, որ երբ երեխա ները մեծանան, ես այլևս չեմ հանդուրժելու դա: Ես կոնկրետ պլաններ չեմ կազմել, բայց ես սկսեցի խնայել շատ գումար: Ես տեսել էի, թե իմ ծնողներն ինչ դժվա-րությամբ են ապրել թոշակի անցնելուց հետո՝ երբ չկար կողմնակի եկամուտ։Իսկ հետո ամուսինս հիվանդացավ:
Կաթվածը և դրա հետևանքները, տեսողության հետ կապված խնդիրները … Նա անառողջ և գրեթե անօգնական էր առօրյա կյան-քում, և ամեն ինչ ամբողջովին ընկել էի իմ ուսերին:Միևնույն ժամանակ, բնավորությունը չի փոխ վել, այն նույնիսկ ավելի էր վատա-ցել: Ես իմ տան մեջ ապրում եմ որպես ծառա, բուժքույր և ոչ ոք շնորհակալության խոսք անգ ամ ինձ չի ասում: Վերջին 20 տարվա ընթացքում հավաքածս ողջ գումարը, որը պահում էի իմ ծերության տարիներն ապահովելու համար, օրեցօր ծախսվում է ամուսնուս դեղերի և բուժման վրա։
Ես գումարը չեմ ափսեոսում, այլ ինձ վատ եմ զգում այն բանի համար, որ նա ինձ օգտագործում է, որ տան մեջ ես ուղղակի ծառա եմ և նույնիսկ այսքան հիվանդ վիճակում նա էլի չի հանգստանում։Ես այլևս երիտա սարդ չեմ, ես նույն պես ունեմ առող ջական խնդիր-ներ։
Չեմ կարողանում որոշում կայացնել` մնալ, թե գնալ։Գնալու տեղ ունեմ, ծնողներս իրենց բնակարանն ինձ են նվիրել, բայց չեմ կարո-ղանում ռիսկի դիմել, վախենում եմ տղա ներիս և շրջապատի կարծիքներից։Ուղղակի ցան կանում եմ կյան քիս վերջին տարի ներն ապրել հանգստության մեջ, ունե՞մ ես արդյոք դրա իրավունքը…
