20 տարի շարունակ զրկելով ինձ ամեն ինչից գումար եմ հավաքել․ Հիմա ստիպված եմ ողջ կյանքից ժամանակ կուտակած խնայողություններս ծախսել անարժան ամուսնուս բուժման համար․․․

20 տարի շարունակ զրկելով ինձ ամեն ինչից գումար եմ հավաքել․Հիմա ստիպված եմ ողջ կյանքից ժամանակ կուտակած խնայողու-
թյուններս ծախսել անարժան ամուսնուս բուժման համար․․․Ճշմարտություն է,որ «Տիրոջն ուղղված ճանապարհներն անփոփոխ են»:
Երբեք չէի մտածում, որ ես կհայտնվեմ նման իրավիճա-կում:

Ես 62 տարեկան եմ, ունեմ ամուսին, երկու մեծահասակ որդի, ովքեր ապրում են իրենց կյանքով: Նայելով ինձ կողքից, ոչ ոք չի հաս-
կանա, որ ինձ շատ մտքեր են տանջում:Ամբողջ կյանքս աշխատել եմ որպես հաշվապահ, նախկինում մեծ ձեռնարկությունում, իսկ
այժմ փոքր խանութում: Պատահեց այնպես, որ իմ մասնագիտական ​​կյանքը շատ ավելի լավն էր դասավորվել, քան անձնականս: Չը-
նայած ամուսնացած ենք գրեթե 35 տարի, բայց ես երբեք ինձ ապահով չեմ զգացել ամուսնուս կողքին:

Խոստովանում եմ, որ սեր չկար, տարիքից ելնելով, ես ուզում էի երեխաներ ունենալ …Ամուսինս միշտ կոպիտ էր և սառը, բայց ես
փակում էի աչքերս, հիմնականում երեխաների պատճառով: Աստիճանաբար ավելի շատ ագրեսիա առաջացավ, և ինչ-որ կերպ ես
ինքս որոշեցի, որ երբ երեխաները մեծանան, ես այլևս չեմ հանդուրժելու դա: Ես կոնկրետ պլաններ չեմ կազմել, բայց ես սկսեցի խը-
նայել շատ գումար:

Ես տեսել էի, թե իմ ծնողներն ինչ դժվարությամբ են ապրել թոշակի անցնելուց հետո՝ երբ չկար կողմնակի եկա-մուտ։Իսկ հետո ա-
մուսինս հիվանդացավ: Կաթվածը և դրա հետևանքները, տեսողության հետ կապված խնդիրները … Նա անառողջ և գրեթե անօգ-
նական էր առօրյա կյանքում, և ամեն ինչ ամբողջովին ընկել էի իմ ուսերին:Միևնույն ժամանակ, բնավորությունը չի փոխվել, այն
նույնիսկ ավելի էր վատացել:

Ես իմ տան մեջ ապրումեմ որպես ծառա,բուժքույր և ոչ ոք շնորհակալության խոսք անգամ ինձ չի ասում:Վերջին 20 տարվա ընթաց-
քում հավաքածս ողջ գումարը, որը պահում էի իմ ծերության տարիներն ապահովելու համար, օրեցօր ծախսվում է ամուսնուս դեղե-
րի և բուժման վրա։Ես գումարը չեմ ափսեոսում, այլ ինձ վատ եմ զգում այն բանի համար, որ նա ինձ օգտագործում է, որ տան մեջ ես
ուղղակի ծառա եմ և նույնիսկ այսքան հիվանդ վիճակում նա էլի չի հանգստանում։

Ես այլևս երիտասարդ չեմ, ես նույնպես ունեմ առողջական խնդիրներ։ Չեմ կարող անում որոշում կայացնել` մնալ, թե գնալ։Գնալու
տեղ ունեմ, ծնողներս իրենց բնակարանն ինձ են նվիրել, բայց չեմ կարողանում ռիսկի դիմել, վախենում եմ տղաներիս և շրջապատի
կարծիքներից։Ուղղակի ցանկանում եմ կյանքիս վերջին տարիներն ապրել հանգստության մեջ, ունե՞մ ես արդյոք դրա իրավունքը…

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS