3 երեխաներիս մեծացնելու համար ժամանակին ինձ զրկել եմ ամեն ինչից, բայց հիմա․․․Շատ եմ զղջում կյանքս անիմաստ անցկաց-
նելու համար։Ես 63 տարեկան եմ և ապրում եմ ամբողջովին միայնակ,չնայած այն բանին,որ ունեմ երեք երեխա և թոռներ: Ամուսինս
լքել է մեզ, երբ կրտսեր որդիս ընդամենը 4 տարեկան էր: Նա շատ էր ուզում, որ ունենանք երրորդ երեխայի:Երբ ես կրտսերին ունե-
ցա, մենք արդեն ունեինք երկու երեխա՝ որդի և դուստր, ուստի ես կասկածեցի, որ մենք կկարողանանք երրորդ երեխային պահել:
Բայց ամուսինս ասաց, որ որտեղ երկուսը, այնտեղ երեքը:
Ի վերջո,նա ինձ համոզեց,ես էլ համաձայնեցի:Երեք երեխա տանը, դժվար է:Անընդհատ տակդիրներ, հիվանդանոցներ, մանկապար-
տեզներ, դպրոցներ և այլ խնդիրներ: Արդյունքում, ամուսինս հոգնել էր ամեն ինչից, և նա գնաց մի երիտասարդ կնոջ մոտ, ով երե-
խաներ չուներ, իսկ ես մնացի մենակ՝ երեք երեխաների և մի շարք խնդիրների հետ:Այո, իհարկե,նա ալիմենտ էր վճարում,բայց, այն-
ուամենայնիվ, բավարար գումար չկար:
Բացի այդ, նա չէր օգնում դաստիարակության հարցում, նա ուներ նոր ընտանիք, իսկ երեխաների համար ժամանակ չկար:Անկախ
ամեն ինչից ինձ հաջողվեց երեխաներին կրթություն տալ և արժանապատվորեն մեծացնել նրանց: Չնայած երբեմն դժվար էր, ես
ուզում էի հուսահատությունից ոռնալ: Ավագ որդիս ապրում է արտերկրում: Աղջիկս ամուսնացավ և տեղափոխվեց այլ քաղաք: Իսկ
փոքրս աշխատում է որպես լրագրող:Հիմա ես թոշակի եմ անցել և միայնակ եմ մնացել:
Երբեմն ես իսկապես ուզում եմ խոսել, բայց ոչ մեկին չունեմ: Մենակությունս ինչ -որ կերպ պայծառացնելու համար ես տեղավորվեցի
մթերային խանութում հավաքարարի աշխատանքի,այնտեղ գոնե կարող եմ զրուցել հաճախորդների և մյուս աշխատակիցների հետ:
Աշխատանքի եմ գնում հաճույքով, այնտեղ ես, գոնե որոշ ժամանակ, մոռանում եմ իմ միայնության մասին:
Իմ բոլոր ընկերները զբաղված են իրենց թոռներին մեծացնելով: Ես նույնպես թոռներ ունեմ, բայց նրանք հեռու են ապրում: Երբեմն
հետ եմ նայում՝ հիշելով անցյալը և հասկանում, թե որքան վատ եմ ապրել իմ կյանքը: Ամբողջ կյանքս նվիրել եմ երեխաներիս, իսկ
հիմա արդեն ուշ է որևէ բան փոխելու համար:
