3 տարի առաջ որդիս ամուսնացավ մի եսասեր կնոջ աղջկա հետ․ Ես ու ամուսինս դեմ էինք, բայց նա մեզ չլսեց․․․
3 տարի առաջ մեր տղան ամուսնացավ՝ ընտրելով ամենաթեթևամիտ,շատախոս, ինքնասիրահարված աղջկան։ Մենք նրա չհավանեց ինք, բայց ծնողների հետ լեզու գտանք, հասարակ ու լավ մարդիկ են, մինչև հիմա աշխա-տում են։
Մի տարի առաջ ծնվեց որդուս տղան՝ և մեր, և հարսիս ծնողների առաջին թոռնիկը։ Դրանից հետո մեր հարա-բերությունները որդուս ընտանիքի հետ կտրուկ փչացան։ Սկզբում չէի հասկանում, թե ինչ է կատարվում։
Բայց միայն հետո իմացա, որ հարսիս մայրը ամեն շաբաթ օր գալիս է որդուս տուն, մաքրություն անում, մի քանի օրվա ուտելիք պատր աստում, երեխային վերցնում, տանում է իր տուն ու բերում միայն կիրակի երեկոյան։
Իսկ ես այդքան ուժ չունեմ, շաբաթական 1-2 անգամ տեսնում եմ թոռնիկիս, բայց 1 ժամից ավել չեմ կարողա-նում հետը մնալ։ Ես տար իքով մեծ եմ, հիվանդ։Իսկ որդիս սկսել է նեղանալ, քանի որ համարում է, որ եթե մենք փոքրիկի հետ շատ ժամանակ չենք անցկացնում, ուրեմն չենք սիրում նրան։ Բայց ես հո գիտեմ, որ այդ հարսս է նրան տրամադրում։
Ինչու՞ պիտի անվճար դայակ դառնամ, բերեմ երեխային,ուժասպառ լինեմ, մինչ հարսս անհոգ կպառկի բամզոցին ու սերիալներ կդիտի։ Բացի այդ, երեխան շատ չարուկ է։ Հարսիս խորհուրդներ եմ տալիս, ինչպես անի, որ փոքրիկը նստի հանգիստ, ուտի, քնի ռեժիմով, իսկ հարսս ամեն անգամ փակում է բերանս․
—Դու երեխա ունեցիր, ինչպես ուզում ես՝ պահիր։
Երբ իմ տղան էր փոքր, ինձ ոչ ոք չէր օգնում, ինչու՞ են ժամանակակից մայրիկներն այդքան ծուլացել։
