40 տարի առաջ դեռ սովորում էի 8-րդ դասարանում, երբ դպրոցում այնպիսի բան տեղի ունեցավ, որ արգելեցին նույնիսկ ծնողներին պատմել․․․Մինչ օրս հիշելիս սարսափում եմ

40 տարի առաջ դեռ սովորում էի 8-րդ դասարանում, երբ դպրոցում այնպիսի բան տեղի ունեցավ, որ արգելեցին նույնիսկ ծնողներին
պատմել․․․Մինչ օրս հիշելիս սարսափում եմ։Ես այն ժամ անակ սովո րում էի ութերորդ դասա րանում: Այդ դեպքը տեղի ունենալուց
հետո,ուսուցիչները հավաքվեցին մեր դասարա-նում և զգուշացրեցին, որպեսզի մենք լուրերը չտարածենք և ոչ ոքի չպատմենք այն
մասին, ինչը տեղի է ունեցել, նույնիսկ մեր ծնողներին:

Բայց երեխաները չեն կարող պահել գաղտնիքներ:Մեր դասարանում սովորում էր մի հասարակ աղջիկ, Կատյա Յագոտկինան: Նա
ոչնչով չէր տարբերվում աշակերտներից։ Սովորում էր ինչպես բոլոր աղջիկները, չորսերով և հինգերով: Երազում էր ապագայի մա-
սին, ինչպես բոլոր դեռահասները։ Նա ուներ միայն մեկ ընկերուհի,որը նիհար և հիվանդոտ աղջիկ էր:Նրա անունը Սվետկա էր:

Գուցե Կատյան դպրոցից դուրս ընկերուհիներ ուներ, բայց դասար անում միայն մեկն էր: Դասամիջոցները նրանք անցկացնում էին
միասին։ Դասերը նույնպես միասին էին անում: Եթե նրանք ստա նում էին հինգ, ապա երկո ւսն էլ: Եթե խնդիրներ էին լինում, ապա
երկուսն էլ ունենում էին:Փողոցում արդեն գար ունն էր նշմարվում։ Եւ այդ ժամանակ սարս ափելի կերպով չես ուզում սովորել: Վեր-
ջին դասն էր գնում։

Եվս քսան րոպե և ազատություն:Ուսուցչուհին ինչ-որ բան էր բացատրում գրատախտակի մոտ ։Եվ այստեղ Սվետկան, Կատյայի ըն-
կերուհին, ընկնում է հատակին և չի շարժվում:Դա միայն ֆիլ մերում է, որ երեխաները շտա պում են օգնության։ Մեզ մոտ ամեն ինչ
հակառակն էր։ Երեխաները վախեցած նման տեսարանաից, հեռու կանգնեցին հատակին ընկածից:Միակն, ով շտապեց օգնել աղջ-
կան ՝ վախեցած ուսուցիչն էր:

— Միխայլով, գնա ջուր բեր, բանկան ծաղիկների մոտ է: Անդրեևա կանչիր տնօրենին և շտապօգնություն թող զանգեն։ Երեխաները
առանց մտածելու շտապեցին կատարել ուսուցչի հրահանգը:

Սվետկան պառկած էր առանց շարժման։ Ջուր բերեցին և ուսուցչուհին սկսեց ձեռքով սրբել աղջկա դեմքը։ Տնօրենը վազելով եկավ:
Որոշ ժամանակ անց շտապ օգնություն եկավ և մեզ բոլորիս խնդր եցին դուրս գալ դասա րանից։Մենք սպա սում էինք միջանցքում։
Միայն Կատյան կան գնած էր բոլորից առանձին: 10 րոպե անց բրիգադը դուրս եկավ ամբողջ կա զմով։Սվետան չկար: Բժիշկը մոտե-
ցավ ուսուցչուհուն

– Զանգահարեք ոստիկանություն:

— Ինչ է պատահել նրա հետ, – հարցրեց ուսուցչուհին

— Նա արդեն քսան րոպե մեռած է, – ցածր ասաց բժիշկը, որ երեխաները չլսեն։Լիակատար լռություն տիրեց։

— Սվետկա, – բղավեց Կատյան և նետվեց դասարան:- Կատյա չի կարելի ։

-Չի կարելի այդտեղ, – բղավեց ուսուցչուհին։

Բայց Կատյան արդեն վազել էր դասա րան և մոտեցել պառկած ընկեր ուհուն: Մեկ վայր կյան նա կանգ առավ և ընկավ ընկերուհու
կրծքին ։

—Սվետկա ապրիր, – կրկնում էր նա նույն խոսքերը, անսահման թվով անգամ,

-Ապրիր, ապրիր։Ուսուցչուհին բռնեց Կատյայի ձեռքը և սկսեց նրան հեռացնել ընկերուհուց ։

– Թողեք նրան, – ասաց բժիշկը։Անցավ ևս հինգ րոպե։ Ընկերու հիների կողքին լուռ կա նգնած էին ուսուցչուհին և բժիշկը ։ Եվ այս-
տեղ Սվետայի ձեռքը շարժվեց: Կատյան նստեց Սվետայի մոտ և սկսեց շոյել նրա դեմքը: Սվետան բացեց իր աչքերը:

— Բայց դա հնարավոր չէ, – շշնջաց բժիշկը ։Ինչ սկսվեց կատարվել այդտեղ, պետք է տեսնեիք: Սվետկային պատգարակով դպրոցից
տարան։Հաջորդ օրը Կատյան չեկավ դասի: Ծնողներն էին խնդրել: Ասել էին, որ ուժ չունի:Իսկ մեզ ուսուցիչները հավաքեցին և զգու-
շացրին, որ շատ բան չխոսենք ։Մեկ շաբաթ անց Կատյան ու Սվետկան միասին նստած էին դասարանում ։ Ինչ էր դա: Ինչպես նա
կարողացավ վերակենդանացնել ընկերուհուն: Բնության օրենքներով նման բան հնարավոր չէ ։

— Չգիտեմ, – պատասխանում էր Կատյան, – ուղղակի ես շատ էի ուզում, որ Սվետան ապրի

Եթե հավանեցիք այս գրառումը կիսվեք Ձեր ընկերների հետ.
GOOD LOOKING NEWS