5 տարուց ավելի բուժվել եմ անպտղության դեմ, բայց առանց արդյունքի․ Մի օր ինձ կանչեցին մանկատուն տես-նելու իրենց մոտ հայտնված մի երեխայի․․․
Երբ մենք ամուսնացանք, նոր էր լրացել 18 տարեկանս, իսկ նա 23 էր: Մեր հարաբերությունների սկզբից էլ երա-զում էինք երեխա ունենալու մասին:Մայրիկս՝ այն թվերին տարբեր հիվա նդանոցներում ծանոթ ներ ունե նալով, կանչեց ինձ տեսնելու մի փոքր իկի, ումից հրաժարվել էին: Եվ ես գնացի…Երբ սկսեցինք անցնել մանկատանը թողնված նորածինների պալա տով, հայացքս պատահաբար դիպչեց երկն ագույն աչքերի հայացքի:
Երկուսս էլ քարացանք. նա ինձ էր ուսումնասիրում, ես՝ նրան:Մայրիկս քաշեց ձեռ քիցս, բայց ես արդեն աննոր-մալի պես ամուր բռնել էի աղջնակին: Մոտեցավ մայրիկի ծանոթը՝ վարիչը և ասաց, որ նրա մոտ շատ դիագնոզ-ներ կան, վաղա ժամ ծնված, կենսաբ անական մայրը անծա նոթից է նրան ունեցել, իսկ ամուսինն էլ ստիպել է հրաժարվել երեխայից:
Բայց ինձ արդեն ոչ ոք էլ պետք չէր. իմ Նաստյան, իմ աղ ջիկը: Ուղիղ մեկ ամիս գաղտնի գնում էի նրա մոտ, իսկ հետո որոշեցի ասել ամուսնուս. «Խնդրում եմ, հետո ինչ կուզես արա, մենք քեզ չենք անհանգստացնի, միայն թե օգնիր»:Եվ նա օգնեց:
Չեմ պատմի մանրամասները, բոլոր դժվարությո ւնների մասին, բայց երկու ամիս անց երկար սպասված երջան-կության այդ մասնիկը օրինական կերպով հասավ մեր տուն: Իսկ նորա թուխ հայրիկը բոլորին հերթով զանգում և բարձր ասո ւմ էր. «Աղջիկս է ծնվե՛լ…»
Անցել է 24 տարի: 12 տարի է, ինչ թաղել եմ ամուսնուս: Բայց երբեք չեմ փոշմանել, որ գնացել եմ այդ քայլին: Չը-խոսեմ էլ այն մասին, թե ես ու աղջիկս միմյանց որքան շատ ենք սիրում:Ես ամեն ինչ արել եմ և կանեմ, որ նա երջանիկ լինի: Եվ հաճախ հպարտանում եմ դստրիկովս՝ խելացի է, գեղեցիկ, բոլորից լավն է:
