77 տարեկանում ես վաճառեցի իմ ամբողջ ունեցվածքը՝ գնելու համար մեկ տոմս ու գնալու տեսնելու իմ կյանքի սերը, բայց ինքնաթիռ ում մի անսպասելի բան տեղի ունեցավ․․․
77 տարեկանում ես վաճառեցի այն ամենը, ինչ ունեի։ Հին մեքենան, աթոռը, սկավառակները։ Նույնիսկ այն ժամացույցը, որ ստացել էի թոշակի անցնելիս։ Ամեն ինչ՝ մեկ տոմսի համար։ Միակողմանի։
Ես գտա իմ հին ընկերուհուն, որից երիտասարդ տարիքում, անխոհեմաբար, բաժանվել էի և գրեթե 50 տարի չէի տեսել։ Բայց ես միշտ միայն նրան եմ սիրել ու միշտ նրա մասին եմ մտածել։ Կարծում էի՝ նա մոռացել է ինձ։ Բայց նա չէր մոռացել, թեև ամուսնացել էր ուրիշի հետ ու որդի ուներ։
Հիմա ես ունեի իմ սիրելի կնոջ հասցեն։ Նրա որդին էր պատասխանել իմ նամակին ու ասել, որ ամեն ինչ դեռ հիշում է։Ինքնաթիռը բար ձրացավ օդ, ես լուսանկարը սեղմեցի կրծքիս։ Մենք ծիծաղում էինք, դեռ երիտասարդ, գետի ափին։ Ես բռնել էի նրա ձեռքը։ Լուսանկ արը հին էր, խամրած, բայց ես անգիր գիտեի նրա ժպիտի ամեն կորությունը։ Մեր վերջին հանդիպումից հետո ես նրան այլևս չէի տեսել ու չգիտեի՝ ինչ տեսք ունի հիմա։
Բարձրության վրա, երբ ինքնաթիռը մտավ ամպերի մեջ, հեռախոսս թրթռաց։ Ես չշտապեցի նայել։ Սիրտս արդեն ուժեղ էր բաբախում։ Բայց բացեցի։ Եվ այդ պահին իմ աշխարհը փլվեց․ հիմա չգիտեմ՝ ինչպես շարունակել ապրել։
«Ցավում եմ… մայրիկը մահացել է այս գիշեր։ Նա սպասել է։ Այդքան երկար է սպասել քեզ»։
Ես ցավ չէի զգում։ Միայն… դատարկություն։ Կարծես իմ ներսում ամեն ինչ հանկարծ լռեց։ Աշխարհը մթնեց։ Չեմ հիշում՝ ինչպես գլու խս հետ ընկավ։ Միայն լսում էի ճիչեր, քայլեր, ինչ-որ մեկը խոսում էր, ինչ-որ մեկը բռնել էր ձեռքս։
Ես ուշքի եկա… ավելի ուշ։ Գետնին։ Ինձ շրջապատել էին անծանոթ դեմքեր։ Մեկը ջուր տվեց։ Մեկը հարցրեց՝ ինչպես եմ։ Ես գլխով ար եցի։ Ասելու բան չունեի։ Միայն մեկ բան։
— Ես ամեն դեպքում կգնամ։ Ես խոստացել եմ։
Եվ ես հասա այնտեղ։ Գնեցի մի փունջ ծաղիկ՝ պարզ, դաշտային ծաղիկներ։ Գնացի գերեզմանոց։ Գտա նրա շիրիմը։ Նստեցի նրա կող քին։ Թողեցի լուսանկարը։ Եվ տոմսը։
— Ներիր։ Ուշացել եմ։
Հետո նստեցի։ Լսեցի քամուն։ Եվ լռությանը։ Նա այստեղ է։ Ես դա գիտեի։Միշտ այդպես է լինում․ մտածում ենք, թե դեռ ժամանակ ունե նք, որ դեռ կհասցնենք գրկել, համբուրել, ու առանց նկատելու՝ բաժանվում ենք անիմաստ պատճառներով, իսկ հետո սովորաբար արդ են շատ ուշ է լինում։
Ես այդպես էլ չկարողացա տեսնել իմ սիրեցյալին, թեև գրեթե ամբողջ կյանքս սպասել էի նրան հանդիպելուն։
