Ախ այս տղամարդիկ․․․Օրեր առաջ գործուղումից տուն վերադարձա ու ինչ տեսնեմ․ Ամուսինս․․․
Ախ այդ տղամարդիկ, շատ են սիրում նեղանալ… կարծես փոքր երեխաներ լինեն: Ոմանք ոչ միայն նեղանում են, այլև կարող են ար-տասվել…Մի քանի օր առաջ ինձ ուղարկել էին գործուղման: 3 օր պիտի անց կացնեի Արցախում: Նման բան վերջին անգամ երևի 5 տարի առաջ էր եղել: Բայց չէի կարող մերժել, քանի որ շատ կարևոր հանդիպում էր, բացի այդ, պիտի լավ վարձատրվեի դրա դիմաց:
Մի խոսքով, ընտանիքիս՝ ամուսնուս ու 4-ամյա որդուս թողեցի միայնակ ու գնացի:Հենց հասա տեղ, անցա գործի, չկարողացա նույ-նիսկ զանգել ամուսնուս, միայն հաղորդագրություն ուղարկեցի: Կապվեցի միայն երեկոյան, բայց զգացի, որ ամուսինս տարօրինակ էր խոսում:
Երբ վերադարձա տուն, նա այնպիսի սկանդալ սարքեց: Դե, սկան դալ մեղմ է ասված: Գնաց սեն յակ, փակ վեց, սկսեց այնտեղից գո-ռալ: Ինձ համար դա մեծ շոկ էր: 1 ժամ փորձում էի համոզել նրան դուրս գալ: Հետո նա գանգատվում էր, թե ինչպես է հոգնել երեխա-յի հետ: Ու սա այն դեպքում, որ նրան մանկապարտեզից տուն է բերել ժամը 5-ին, հաց տվել ու պառկացրել քնելու:
Իմ կարծիքով, դա նորմալ չէ:Իմ գլխում մի միտք ծագեց.
-Ո՞վ է այս դեպքում տղամարդը…
Մոտս հիստերիկ ծիծաղ սկսվեց, իսկ ամուսինս ավելի բարձր էր գոռում: Գուցե սխալ էի, պիտի նրա համար կոնֆետ, ծաղիկ գնեի ու ծնկաչոք ներողություն խնդրեի՝ 3-օրյա բացակայությանս համար:Ամեն ինչ փոխվում է, բայց դեպի որ կողմ՝ չգիտեմ…
