Ամուսինս հեռացավ, թողնելով ինձ նորածին դստերս հետ․ Նա ասում էր, որ պատրաստ չէ ընտանեկան կյանքի․ Մոտ 1 ամիս անց ի-մացա, որ ամուսնացել է սիրուհու հետ․․․«Մենք ամուսնացանք 2017 թ.-ի հունիսի 5-ին: Մինչ այդ մենք հանդիպել ենք 2 տարի, որոնք ինձ համար ասես դրախտ լինեին: Մենք փայլում էինք երջանկությունից։ Մեր բոլոր ընկերներն ու հար ազատները սպասում էին մեր հարսանիքին։ Եվ դա իրակ անացավ։ Մենք բոլորից գաղտնի օրինակ անացրեցինք մեր հարաբերությունները։
Այդ օրը միայն մերն էր, նա միշտ ասում էր, որ չի ցանկանում, որ իր հարսանիքը լինի ավանդականի պես։Բարեբախտաբար մեր հա-րազատներից ոչ ոք չնեղացավ մեզանից։ Ես ասացի ծնողներիս, որ շատ երջանիկ եմ և նրանք շատ ուրախացան, բայց ինչպես երև-ում է նման երջանկությունն էլ ունի իր ավարտը։Ամո ւսինս օրեցօր դառ նում էր ավելի տխուր և փակ: Ես տես նում էի, որ նա պատ-րաստ չէ առօրյա ընտանեկան կյանքին, և փորձում էի նրան չծանրաբեռնել:
Նա ուզում էր զվարճանալ, քայլել, և ես աջակցում էի նրան,մինչև իմացա, որ հղի եմ:Սկզբում նա ուրախացավ, բայց հետո սկսեց նո-րից լարվել` մտածելով, որ այժմ նա չի կարողանա մասնակցել տարբեր տե սակի զվարճ անքների: Ես փորձում էի նրան հասկացնել, որ երեխան ոչ միայն պատասխանատվություն է, այլ նաև մեծ երջանկություն։Երբ ծնվեց Կառչկան, նա յոթերորդ երկնքում էր, չնա-յած նրան, որ ինքը տղա էր ուզում։ Ես երեխայի հետ առաջին ամիսը մնացել եմ ծնողներիս տանը, իսկ ամուսինս մեր տանը, քանի որ աշխատում էր։
Տուն վերադառնալով ես արժանացա տհաճ անակնկալի։ Ամուսինս այլևս չէր ցանկանում ապրել ամուսնական կյանքով։ Նա ցանկա-նում էր բաժանվել և հեռանալ։Ես պատրաստ չէի այդ ամենը լսելու։ Ես լացում էի ողջ գիշեր` անգամ փոքրիկին կերակրելիս։ Այդ ժա-մանակ չէի կարողանում գիտակցել, թե ինչ պատճառով է այդպես վարվում իմ և դստերս հետ։ Ես ասում էի նրան, որ ամեն բան լավ կլինի կարևորը, որ մենք միասին ենք, բայց նա ուշադրություն չէր դարձնում իմ ասածներին, և այսպես շարունակվեց մոտ երկու ա-միս։
Այդ ընդացքում ես շատ եմ մտածել և անգամ դիմել եմ հոգեբանի։ Արդյունքում ես հասկացա, որ պետք է բաց թողնեմ իմ սիրելի մար-դուն, մտածելով , որ միայնության մեջ նա ամեն ինչ կհասկանա և կվեիադառնա։ Եվ ես համաձայնեցի ամուսնալուծության։Իր իրերը տարավ 2 օրում, ես չէի ցանկանում դա տեսնել և ստիպված գնացի ծնողներիս տուն։ Երբ վերադարձա տունը գրեթե դատարկ էր։ Կահույքը և տունը նա թողել էր ինձ և դստերս։ Մեկ ամիս անց ես նամակ ստացա, որտեղ գրված էր, որ ես հրավիրվում եմ Ելենայի և արդեն նախկին ամուսնուս հարսանիքին։
Եթե աղջիկս չլիներ ես երևի չկարողանայի դիմանալ այս ցավին։Հետո ինձ զանգահարեց ամուսնուս մայրը,ներողություն էր խնդրում ինձանից, աղաչում էր ինձ բառի ուղիղ իմա ստով, բայց ես նրան չէի մեղա դրում և անհասկանալի էր, թե ինչու է նա դա անում։ Նա պարմեց, որ երբ ինձ տեղափոխել էին ծննդատուն (ես 25 օր մնացել էի այնտեղ մինչև երեխային ունենալը) այդ ժամանակ ամուսինս իր տանն էր , և իրեն հյուր էր եկել ընկեր ուհին աղջկա հետ և Ելենան հենց այդ նույն աղ ջիկն էր։ Պար զվեց նաև, որ նա ինձ անից հեռացել է, քանի որ այդ աղջիկը հղի էր, և Վանյան վախեցել էր նրա դատախազ հորից։
Բնականաբար ես չգնացի հարսանիքին, բայց մեր ընդհանուր ծանոթներից մեկն այնտեղ է եղել, և ասաց, որ Ելենան իսկապես հղի է, այն էլ բավականին մեծ ժամկետում։ Երբ նա ունեցավ երեխային, այդ ժամանակ սկեսուրս նորից զանգահարեց և ասաց, որ ծնվել է տղա, բայց ոչ իր որդուց։
