Ամուսնուս դավաճանության մասին լուրը լսելուց հետո, ինձ թվում է, որ ես դանդաղ, բայց խելագարվում եմ․․․
Ես ընդամենը 34 տարեկան եմ, բայց ինձ համար դա միայն տարիք չէ, այլ մի տեսակ նախա դասություն: Երե սունից հետո շատերը
սկսում են նոր կյանք, գրանցվում են անգլերենի դասընթացների, գնում են պարի, սովորում նոր ուսումնական ծրագրեր և այլն։ Որոշ
կանայք պարզապես ծաղկում են և վերածվում իսկական գեղեցկուհիների: Բայց այս ամենը ինձ չի վերաբերում…Երեք տարի առաջ
կյանքս ավարտվեց:
Ես շատ հստակ հիշում եմ այդ օրը: Ես և ամուսինս գնացել էինք ծնողներիս մոտ՝ ամառանոց, հիանալի հանգստյան օրեր ունեցանք:
Կիրակի երեկոյան նա օգնեց դստերս տնային աշխատանքների հարցում և գնաց խոհանոց թեյ պատրաստելու:Ես այնքան ուրախ և
այնքան ներդաշնակ էի իմ և ընտանիքի հետ, որ ես անսպասելիորեն առաջարկեցի նրան ունենալ երկրորդ երեխան: Նա ցնցվեց, աչ-
քերը կախեց և խնդրեց ամուսնալուծվել:
Սկզբում ես մտածեցի, որ դա հիմար կատակ է: Ինչպե՞ս կարելի է փշրել այն, ինչ մենք կառուցում ենք տարիներ շարունակ: Մենք ու-
նենք ընտանիք՝ այն էլ երջանիկ, բայց պարզվեց, որ դա իրական է։Ես հրաժարվեցի հավատալ կատար վածին: Հետո ես հիստերիա
սարքեցի և լաց եղա: Այնուհետև սկսեցի ընդունել հանգստացնող հաբեր և ալկոհոլ: Ծնողներն ու դուստրս աղ աչում էին, որ ես փո-
խեմ իմ կարծիքը, իսկ հետո մայրս ինձ տարավ հոգեբանի մոտ:
Դա մի փոքր ինձ օգնեց:Աղջիկս ամեն ինչում ինձ աջակցում էր ինձ,և միշտ նշում էր, թե հայրն ինչքան վատն է:Ես թողեցի իմ աշխա-
տանքը, քանի որ այնտեղ ես հաճախ էի նրան հանդիպում, փակվում էի և փորձում էի պաշտպանել ինձ ցավից, բայց ինձ մոտ էլի չէր
ստացվում…Ես գաղտնի հետևում էի նրան, ստուգում էի սոցիալական ցանցերի նրա էջերը, ընկերներին և ծնողներին հարցնում էի
իր գործերի մասին …
Իսկ հետո հայտնվեց մի աղջիկ՝ ամուսնուցս փոքր, շատ գրավիչ և տպավորիչ:Նրանք սկսեցին միասին ապրել, գնումներ կատարել,
այցելել հարազատներին … Դա վերջն էր: Ուժերս ամբողջությամբ լքեցին ինձ: Այդ ժամանակ արդեն վեց ամիս էր, որ մենք բաժանվել
էինք, և ես մինչև վերջ էլ հույս ունեի, որ նա կվերադառնա:Ես ուժ չունեմ մազերս ներկելու, եղունգներս կարգի բերելու և ինքս ինձ-
նով զբաղվելու համար:
Ինձ չի հետաքրքրում դուստրս և առօրյա կյանքը: Ես պարզապես ապրում եմ իմ կյանքը և փորձում եմ որևէ մեկի համար լրացուցիչ
խնդիրներ չստեղծել:Ես մոտիկ մարդիկ չունեմ:Նույնիսկ իմ երեխան է հեռվացել ինձնից և ավելի շատ ժամանակ է անցկացնում տա-
տիկների և պապիկների հետ: Բայց ես գոհ եմ այս իրավիճակից:
Զգացմունքների միակ նշույլը ստիպում է ամուսնուս հանդիպել դստերս հետ:Նա գալիս է մեր տուն, ուտելիքներ և նվերներ է բերում,
իր բաժակի մեջ թեյ է պատրա ստում և նայում ինձ:Նրա հայացքում սեր չկա, կա միայն խոր խղճահա րություն և հիասթափություն:
Իմ մեջ տեսնում է կին, անձ, մայր …Ես մի պահ փակում եմ աչքերս և պատկերացնում, որ նորից միասին ենք:
Եվ դա իմ ներկա կյանքի ամենաքաղցր պահն է:Ինչպե՞ս ես գոյատևեմ ամուսնու դավաճանությունը: Ինչպե՞ս․․․
